News & Personal

Η τοξικότητα της “Μαγικής Σκέψης”

Επαγγελμα Ρεπορτερ

Magical Thoughts*Του Γ. Γραμματικόπουλου

Πάει πολύ καιρός που θέλω να ασχοληθώ αναλυτικά με ένα από τα ισχυρότερα κοινωνικά δηλητήρια της εποχής μας. Ίσως κιόλας το ισχυρότερο, καθότι παρέχει βασικές προυποθέσεις για την εγκατάσταση και κατίσχυση αρκετών εκ των υπολοίπων σημαντικών όπως ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία ή η άρρηκτα συνδεδεμένη συνωμοσιολογία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.059 επιπλέον λέξεις

«Φακελάκι» απλά… ή δωροδοκία;

Πρόσφατα βρέθηκα σε μια συζήτηση με φίλους συναδέλφους και μη για το «φακελάκι». Όλοι αναγνωρίσανε πως πρόκειται για κατάσταση ξεφτίλας αλλά δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε τρόπους που θα ανακόπτανε την διάδοσή του.

Από την μία τέθηκε το ζήτημα της εξοργιστικής κατάστασης των νοσοκομειακών ιατρών όπου οι μικροί σχετικά μισθοί και ακόμα μικρότερες ανταμοιβές της εφημερίας (που δεν αναγνωρίζεται πλήρως από τον εργοδότη – δημόσιο ως υπερωριακή εργασία) δεν συνάδουν με το ζόρι που περνά κανείς λόγω έλειψης προσωπικού, υλικών αλλά και στοιχειώδους παιδείας και ευγένειας των ασθενών και των συνοδών τους. Ρωτήστε όποιον γιατρό γνωρίζετε που εφημερεύει σε ΤΕΠ (τα «επείγοντα») πόσα «κουλά» έχουν δει κατα την διάρκεια της νύχτας που κάλλιστα θα έπρεπε να έρθουν είτε νωρίτερα μεσα στην ημέρα είτε το επόμενο πρωί. Γιατί δεν είναι λογικό κυρία μου να στραμπουλήξατε το πόδι σας το μεσημέρι αλλά να έρθετε στα ΤΕΠ 3 την νύχτα αφου το απόγευμα δεν είχατε που να αφήσετε το μαγαζί, μετά πήγατε για καφέ, μετά για ποτό και στο τέλος της βραδυάς σκεφτήκατε πως πονάει το μπουρδέλο και ας πάμε στον εφημερεύοντα – ξύπνιος θα είναι… Αν είμαστε ξύπνιοι θα είναι επειδή έχουμε κάτι σοβαρό – αν πάλι κοιμόμαστε είναι γιατί πρέπει να αντέξουμε κάτι σοβαρό που πιθανόν να έρθει… Ούτως ή άλλως τι 15 ώρες που περιμένατε για να πιείτε και κανα mojito τι 20 να έρθετε το πρωί. Η έλλειψη σεβασμού δεν είναι τόσο στο γιατρό, εντάξει ξέρουμε τι μας περιμένει, αλλά στον συνάνθρωπό σας που μπορεί να έρθει μεσα στην νύχτα με πραγματικά σοβαρό πρόβλημα και να μας βρει κουρασμένους και μπουχτισμένους από την δικιά σας απερισκεψία  και γκρίνια.

Εδώ είναι και το κλειδί της δικιάς μου ιδέας για το φακελάκι. Το λέμε έτσι, «φακελάκι», σαν να πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό από παρόμοιες πράξεις σε άλλους τομείς. Συγνώμη κύριε, αλλά όταν αφήνετε στον γιατρό τα ευρουλάκια σας τι ακριβώς επιδιώκετε; Να σας «προσέξει»;! Οποία βάναυση προσβολή στην επιστημοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αυτού που έχετε μπροστά σας! Του λέτε εμμέσως πλυν σαφώς πως αν δεν τον πληρώσετε θα σας αφήσει να ψοφήσετε στο δρόμο; Ααα, συγνώμη, εννοειτε να σας «προσέξει περισσότερο»; Περισσότερο απο ποιον ή τι; Αν έχω 10 ανθρώπους υπό την ευθύνη μου και θέλετε να προσέξω περισσότερο εσάς, αυτόματα δεν υποννοείτε πως θα έπρεπε να προσέξω τους άλλους λιγότερο;!!! Δεν προσβάλλετε λοιπόν μόνο εμένα αλλά αποπειράσθε να παραβιάσετε τα δικαιώματα των συνανθρώπων σας! Προσπαθείτε να με ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΤΕ ώστε να ρίξω κάποιους  άλλους υπέρ σας! Σε οποιαδήποτε περίπτωση δωροδοκίας δημόσιου λειτουργού τιμωρείται όχι μόνο ο δωρολήπτης αλλά και ο δωροδότης. Εκτός φυσικά από το φακελάκι… ΓΙΑΤΙ;!!! Δεν θα έπρεπε απλά να σας βάλω τις φωνές και να σας πετάξω έξω από το γραφείο αλλά να σας καταγγήλω στην αστυνομία. Αν αυτό εφαρμοζόταν ακόμα και κάποιοι επίορκοι συνάδελφοι θα τα έβρισκαν σκούρα να σας πείσουν να διαπράξετε δωροδοκία  με το ρίσκο να βρεθείτε στο δικαστήριο.

Δεν εφαρμόζεται γιατί στα θέματα υγείας είμαστε σαν λαός εγωιστές και αντικοινωνικοί. Μας καίει περισσότερο να βρούμε δίκλινο δωμάτιο για τον «δικό μας» παρά αν θα βρεθεί κρεββάτι για όλους. Λες και τα νοσοκομεία είναι ξενοδοχεία και η ποιότητά τους εξαρτάται απο το service! Θέλουμε να επιτρέπουν τα νοσοκομεία και «εφημερεύοντα συγγενή» εκτός ωραρίων επίσκεψης και στα @@ μας αν ο διπλανός μετεγχειρητικός ασθενής πάθει λοίμωξη και τον πάρει ο διάολος. Τα χάλια τα νοσοκομεία θα φταίνε για τις νοσοκομειακές λοιμώξεις και όχι τα παπουτσάκια μας που γυρίσαν όλη την πόλη πριν σουλατσάρουν μεσα στην  κλινική. Οπότε κακός είναι ο γιατρός που τα παίρνει αλλά καλοί εμείς αν έχουμε να τα δώσουμε «για τον άνθρωπό μας» και θύματα. Αν κοπεί το παιδάκι μας παίζοντας και έχουμε «κοινωνικό προφίλ» θέλουμε να το ράψει ολόκληρος καθηγητής ή έστω επιμελητής Α αλλά προς θεού όχι ο ειδικευόμενος!!! Ας κατέβει από την κλινική που έχει 5-6 σοβαρά περιστατικά να ασχοληθεί με το μιμί μας!!! Αν χρειαζόντουσαν πραγματικά τα φώτα και η εμπειρία του επιμελητή, μια χαρά θα τον έπαιρνε τηλέφωνο ο ίδιος ο ειδικευόμενος παρά να ρισκάρει να τα σκατώσει. Αλλά θέλουμε τον «μέγα μάγιστρο» γιατι «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;!!»….

Όταν σαν φαντάρος αγόραζα ζιρτέκ από το φαρμακείο για τα συφάνταρά μου επειδή είχε τελειώσει το στοκ στο ιατρείο και τους είχαν τσακίσει τα κουνούπια και οι κοριοί κάποιοι φιλικά προσκύμμενοι σε εμένα (αλλά κανείς γιατρός) με είπαν μαλάκα ενώ κανένας συνάδελφος που το έμαθε δεν θεώρησε πως έσφαλα – η συνήθης αντίδρασή τους ήταν «γάμισετα με τον ΕΣ, και τι να κάνεις… δεν γίνεται αλλιώς…» Όσοι με είπαν μαλάκα είμαι σίγουρος πως εύκολα θα έδιναν φακελάκι αν έτσι μπορούσαν να έχουν πλεονέκτημα, υπαρκτό ή φανταστικό, απέναντι σε οποιονδήποτε συνανθρωπό τους.

KDE4 μας τέλειωσε… Καλωσήρθατε στο XFCE4

Από τότε που αποδήμησε εις κύριον το προηγούμενο laptop μου (4 χρονάκια έβγαλε στα χέρια μου – καναδυό στον προηγούμενο χρήστη) δεν κατάφερα να ασχοληθώ σοβαρά με το linuxακι που είχα αρον αρον φορτώσει στο νεοαποκτηθέν παρά μόνο αφότου απολύθηκα και ως τίμιος άνεργος ιατρός σε διαρκή αναμονή αφιέρωσα χρόνο στο «κόλλημά» μου. Έστησα λοιπόν το τελευταίο KDE στο portage tree (4.2.1 νομίζω) και άρχισα να ψάχνομαι…

ΦΡΙΚΗ #1: Τέτοιο γερό «μηχανάκι» που ξεφραγκιάστηκα και πήρα δικαιούταν και όλα τα γραφικά μπιχλιμπίδια που χώραγε, έτσι για να γουστάρω τα λεφτά μου και να την λέω και στους πατζουράδες που θα καίγανε τριπλάσια resources για να κάνουν τα αντίστοιχα. Compiz λοιπόν λέω αλλά τρώω ένα ξεγυρισμένο άκυρο. KDE4 και Compiz λέει είναι no-go αν έχεις nvidia proprietary drivers γιατί το πρώτο είναι εκλεκτικό  και θέλει σωστό code base στους drivers. Τι λες ρε φίλε; Άσχετα με τα προβλήματα του κλειστου κώδικα της nvidia και κατά πόσον είναι αποδεκτή επιλογή να γυρίσεις σε non accelerated open source driver (nv), τι δουλειά έχει ένα desktop environment να ανακατεύεται με τόσο low level κώδικα;!!!

ΦΡΙΚΗ #2: Για ουσιαστικά minimal added value στην χρηστική αξία του desktop με το plasma, το KDE4 «καίει» τον κώλο του από πόρους… Ένιωθα σαν  να  οδηγώ SUV στην πλατεία κωλωνακίου! Γιατί ούτε πραγματικά off road σε πήγαινε ούτε ξεγλίστραγες μέσα στο μποτιλιάρισμα των πόρων… Vista-wannabe! Σκατά!!!!

ΦΡΙΚΗ#3: Καλά ρε μαλάκες, μια δεκαετία μετά, ακόμα να καταλάβετε πως να κάνετε σωστή δουλειά με τον ήχο;! Γαμώ τον arts και την γενιά του όλη!! Για το 4 έλεγαν πως το θέμα ήχος θα γραφόταν from scratch αλλά έχω την εντύπωση τελικά πως from scratch έπρεπε να γίνει και η επιλογή των developers που ασχοληθήκανε.

ΦΡΙΚΗ #4: Με τα πολλά αποφάσισα να δοκιμάσω ένα oldie but goodie, έτσι για την σύγκριση πόρων και ουσιαστικού overhead. Emerge fluxbox λοιπόν… Πάω να ανοίξω έναν konqueror (δεν με έπεισε καθόλου ο dolphin σαν κάτι το παραπάνω στο file management) και μένω… ΠΑΓΩΤΟ. Δεν ανοίγει! ΓΙΑΤΙ; Μια googlαδα μετά ξέρω πως κανένα KDE4 app δεν μπορεί να λειτουργήσει εκτώς  KDE4 environment… Οργή! Ντροπή και αίσχος! Οποία προσβολή στις αρχές του open source και του linux way of doing things. Μια ζωή, όσοι είχαμε ασχοληθεί  με linux advocacy, λέγαμε στους πατζουρόφιλους naysayers πως το παν είναι οι ατέλειωτες επιλογές που σου πρόσφερε το linux. Και τώρα το KDE κάνει lock out σε επίδοξους  «μερικούς» χρήστες; Αναγκαστικά λένε οι υπερασπιστές αφού το code μπαίνει βαθειά μέσα στο σύστημα (βλέπε και το σκηνικό με το compiz). Και ποιος σας είπε ρε γίδια να μπείτε βαθειά στο σύστημα; Τι δουλειά έχει ένα desktop environment τόσο μέσα; Διαπερνάς τον Xserver σαν ζεστό βούτυρο και μιλάς απευθείας με τον kernel driver; Αν χρειάζεσαι κάτι στα libs του τελευταίου που δεν έχει… then do it the open source way! Κάνε release ένα patch για τον xorg ακόμα κι αν δεν δεχτούν να το βάλουν στο maintree… όποιος το θέλει το βάζει αφού διαβάσει τα disclaimers. Και μην ακούσω τίποτα χαζοδικαιολογίες περί end users και ease of installation  γιατί μια χαρά θα μπορούσαν να το «πακετάρουν» οι σχετικές babysitter distros σαν εναλλακτικό πακέτο του Xorg έτοιμο για εύκολο install.

Θα μπορούσα να «γυρισω» σε KDE 3κάτι, πίσω στα παλιά λημέρια… Αλλά αυτό θα ήταν επιλογή με ημερομηνία λήξεως! Να βάλω gnome τότε; Ναι, να αφήσω το ένα overbloated babysitting desktop για άλλο, που μου έχει γυρίσει τα άντερα εδώ και χρόνια… Ψαχνοντας για εναλλακτικές θυμήθηκα πως το xfce πάσχιζε εδώ και χρόνια να γίνει lightweight desktop environment  αντί για (όχι και τόοοοσο lightweight) window manager. Μια βόλτα στο site με πείθει να ξεκινίσω το πείραμα…

Welcome to XFCE 4.6.1! Αναφέρω επιγραμματικά τις εναλλακτικές για τις μέχρι στιγμής λειτουργίες που έχω χρειαστεί, είτε είναι apps του ιδίου του xfce είτε gtk/qt-based αλλά πάντα kde/gnome-free.

  • Browsing: firefox όπως πάντα…
  • office: openoffice όπως πάντα…
  • email: claws-mail (πρόκειται για ολικό fork του θρυλικού ομώνυμου patchset για το sylpheed)
  • msn: aMSN – σιχαίνομαι τα non antialiased fonts του, αλλά κατά τα άλλα κάνει μια χαρά δουλειά…
  • torrents: qBittorent – πολύ καλό παρότι νεόκοπο σε qt4 αλλά όχι kde!
  • text editor: οι προσφιλείς σε terminal nano αλλά και vim για ζόρια, λιτός και λειτουργικός ο mousepad του ίδιου του xfce αλλά ο emacs είναι πάντα emacs.
  • file management: thunar του xfce – δεν προσφέρει ό,τι ο konqueror της σειράς 3 αλλά μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις. Αν σου κάνει ο windows explorer σου κάνει κι αυτός…  Στα πολύ δυνατά συν του η επεκτασιμότητα με plugins αν και δεν έχω καθίσει ακόμα να ασχοληθώ.
  • LaTeX editor: TeXMaker – σε πρώτη όψη θυμίζει πάρα πολύ τον λατρεμένο μου kile ο οποίος πλέον θα αναγκαστεί να μπει στο 4 και να κλειδωθεί στο KDE… Δεν έχω γράψει ακόμα κάτι αρκετά πολύπλοκο για να τεστάρω τα όριά του όποτε επιφυλάσσομαι.
  • R front end: JGR σε java που πλέον έχει ξεπεράσει τα πολλά παιδικά νοσήματά του (κυρίως σταθερότητας).
  • music library organizer and player (itunes – style): gmusicbrowser. Παίζει στα ίσια στην λειτουργικότητα τον amarok αν και χάνει σε eye-candiness. Πολλές αλλά μικρές deps κυρίως perl modules και gstreamer (μπορεί να χρησιμοποιήσει και τον mplayer σαν μηχανή αλλά δεν με ικανοποίησε η απόδοση έτσι).
  • pdf viewer: acrobat reader 8. ’nuff said… (είναι σίγουρα πιο βαρύς απο τον αντίστοιχο Kκάτι αλλά χωρίς το overhead από όλα τα Κ-τζατζαλομάτζαλα πάλι κερδισμένος βγαίνεις)
  • ps-viewer: gsview. Σκατά… Παλαιολιθικό πρόγραμμα σε TKlib. Γρήγορο μεν αλλά… Το postscript είναι σχεδόν εγκαταλελειμένο format πλυν ειδικών σκοπών και περιστάσεων οπότε δεν έχει υπάρξει και ισχυρό drive για την  δημιουργία νέου ανεξάρτητου reader πλυν των ενσωματωμένων στα 2 κυρίαρχα desktop environments.
  • image library viewer: mirage πολύ καλός για ελαφριές χρήσεις  – για κάτι πιο ζόρικο ίσως θα έπρεπε να κοιτάξετε τον picassa της google. Εμένα μου φτάνει κι αυτός…
  • image editor: gimp τι άλλο;!!!
  • video player: (g)mplayer, vlc… no further comments

ΥΓ1: Το compiz-fusion με emerald window manager δουλεύει μια χαρά και στραβώνει κόσμο.

ΥΓ2: Νεότερες «ανακαλύψεις» εναλλακτικών προγραμμάτων θα προστίθενται μία μία καθώς θα προκύπτουν από τις ανάγκες και το αντίστοιχο ψάξιμο/πειραματισμό…

Back from khakhis – back for good? Perhaps…

Όταν έγραφα περί της «νεκρανάστασής» μου δεν περίμενα να ματα-εξαφανιστώ τόσο εύκολα… Τελικά ο ΕΣ είχε άλλα σχέδια για μένα αφού το ζόρι συνεχίστηκε και μετά την επιστροφή από την παραμεθόριο. Αυτό βέβαια αποτελεί ένα τεράστιο rant – σεντόνι από μόνο του και δεν έχω καμία διάθεση να συγχιστώ βραδυάτικα. Έδω προσπαθώ να αποβάλω την φανταρίλα από το σύστημα μου, δεν θα κάτσω να κάνω και ανάλυση…

Η ουσία είναι πως κατάλαβα πόσο εύκολα θα «ρίξω» το blog για άλλες δραστηριότητες μόλις ζοριστώ στα χρονικά περιθώρια που μου παρέχονται. Όπως και να έχει, είμαι μιας γενιάς  που όσο  κομπιουτεράκιας κι αν είσαι, ανήκεις αναπόδραστα περισσότερο στο real world παρά στον κυβερνοχώρο.

So, I’m back αλλά μην βάλετε και κανά στοίχημα και σας πάρω στο λαιμό μου! 🙂

Rapid news bulletin…

Είχα πει πως «γύρισα» αλλά μάλλον λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την διαδικτυακή μου παρουσία. Το γενικόλογο «ιατρός μονάδος σε στρατόπεδο τουριστικής νήσου» μάλλον προϊδεάζει για κάτι αρκετά διαφορετικό από την πραγματικότητα. Η άμεση σύγκριση με «γείτονες» συναδέλφους γρήγορα απογοητεύει και χρειάζεται προσπάθεια για να πείσω τον εαυτό μου πως όλα είναι καλά με την σκέψη πως μπορούσε να είναι και χειρότερα (βλέπε απλό «φανταράκι»). Έτσι ούτε διανυκτέρευση έχω, ούτε ωράριο στελεχών όταν δεν εφημερεύω ούτε καμία ιδιαίτερη ανοχή στην γενικότερη παρουσία μου (ένοπλες αναφορές κτλ.). Μόνο σε ό,τι αφορά τις ευθήνες και τα καθήκοντά μου η μονάδα μου φαίρεται σαν στέλεχος. Τουλάχιστον ο απλός φαντάρος κάνει ένα 6ωρο υπηρεσίας και στα παπάρια του. Δεν έχει να νοιαστει για τίποτα, ούτε να ξυπνίσει στην μέση της νύχτας και να πρέπει εντός 3 λεπτών να χρησιμοποιήσει το μυαλό του στροφάροντας «στα κόκκινα».  Ίσως ακούγεται αλλαζονικό αλλά περίμενα περισσότερο σεβασμό και στον τύπο της δουλειάς μου αλλά και στις αφορούσες την υγεία απόψεις μου. Ας πούμε απλά πως η διοίκηση δεν «καίγεται» για θέματα ουσιαστικής υγείας παρά για την αποφυγή άμεσων ευθηνών επί των θεμάτων αυτών… Anyway, κάπως έτσι εξηγείται η ολική μου απουσία απο το διαδίκτυο αφού τις λίγες ώρες που διαθέτω «έξω» θα προτιμήσω να τις ξοδέψω σε οτιδήποτε άλλο παρά μπροστά από ένα TFT monitor. Τυχαία (για να μην πω ατυχώς παραμονή μεγάλης γιορτής) βρίσκομαι σε net cafe να «κάψω» μια κοντή έξοδο (19:30-23:00) που δεν κατάφερα να αξιοποίησω καλύτερα.

Τέρμα το προσωπικό ranting, πάμε σε γενικότερα rants, φυσικά περί γιατρών στο στρατό αφού δυστυχώς δεν έχω καμία ιδιαίτερη επαφή με άλλα θέματα. Ο γιατρός λοιπόν σε μια μονάδα (εξαιρούνται τα στρατιωτικά νοσοκομεία φυσικά) απασχολείται κατά 90% της υπηρεσίας του κάνοντας τον γραφέα. Η γραφειοκρατία του στρατού είναι πραγματικά μνημειώδης. Όσες «παλιοσειρές» βρεθήκανε σε κάποιο «πόστο» σίγουρα ξέρουν για τι πράγμα μιλάω και τώρα θα χαμογελούν που κουφάθηκα ο «ψάρακας». Φτάνεις λοιπόν σε σημείο σχεδόν να χαίρεσαι που ήρθε κάποιο κάπως σοβαρό περιστατικό για να γλιτώσεις από σφραγίδες, υπογραφές, ετησίες στελεχών, τηλέφωνα για ραντεβού σε νοσοκομεία και γιατρούς στελεχών και φαντάρων, ping-pong με το γραφείο κινήσεως για το πόσους έχεις αύριο για νοσοκομείο και με το 1ο γραφείο για το πότε και πως θα πάει κάποιος 401… (ή για την σπανιότερη αλλά κατά πολύ πιο πολύπλοκη περίπτωση του 414).  Όταν πάλι εξετάζεις κόσμο, 7 στους 10 είναι είτε «σαχλαμαρίτσες» είτε εντελώς μούφα για να γλιτώσουν μια υπηρεσία ή να πάρουν ένα ελεύθερο (υπηρεσίας, ασκήσεων, αρβυλών, ξυρίσματος, whatever). Ρε φιλαράκο στο σπίτι σου όποτε σε έπιανε συνάχι έτρεχες στον γιατρό στις 1 το βράδυ; Γιατρό ή νταντά ψάχνεις; Όσο για τις μούφες… έλεος πια! Κάπως έχει βγει η (χαζή και αβάσιμη) βρώμα πως ο γιατρός δεν μπορεί χωρίς σοβαρές απεικονιστικές εξετάσεις να διαγνώσει ή να απορρίψει την οσφυαλγία οπότε παίρνει τοις μετρητοις αυτόματα ότι του πούνε και μοιράζει ελεύθερα υπηρεσίας. Βλέπεις κι άλλα λιγότερο ψαγμένα όπως «τσιμπίματα» στο στήθος που μετά την εκτενή εξέταση «μετακομίζουνε» στη πλάτη κι ένα κάρρο άλλες μαλακίες και ψευτιές. Στατιστικά, οι χειρότεροι λουφαδόροι είναι οι ΕΠ.ΟΠ. γιατί ένα  ελεύθερο υπηρεσίας σημαίνει πως φεύγουν για τα σπίτια τους  (υποτίθεται πρέπει να μείνουν εκεί αλλά σιγά μην τους ελέγξει και κανένας) ενώ ο φαντάρος δεν μπορεί να πάει ούτε μέχρι το ΚΨΜ χωρίς να ρισκάρει καμπανίτσα και φυσικά η υπηρεσία που γλίτωσε θα ξεχρεωθεί αύριο μεθαύριο χάνοντας μια έξοδο. Φυσικά και οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί φεύγουν για το σπίτι, έχουν όμως συνήθως αρκετή αξιοπρέπεια ή/και αυτογνωσία ώστε να μην ξεφτιλίζονται στον γιατρό τους για λίγες ώρες λούφας. Έχεις βέβαια σαν γιατρός το μέγιστο όπλο του να τον δηλώσεις ως «Υγιή». Μιλάμε όμως για τακτικά πυρηνικά πλέον και όχι απλό οπλάκι αφού κάτι τέτοιο δεν «τον δίνει» απλά σαν λουφαδόρο στο βιβλίο του λόχου του (και τους ανώτερούς του) αλλά επισύρει αυτόματη καμπάνα. Από την στιγμή που θα ρίξεις τέτοια βόμβα ακόμα και στον χειρότερο πρηξαρχίδη και γαμοσείρη της μονάδας έχεις κάψει όλες τις γέφυρες επικοινωνίας με τους υπόλοιπους φαντάρους – θα τρέχεις μετά να προλάβεις καταστάσεις αντί να τις προβλέπεις έστω εν μέρει… άσε που παίζει να τρώς και φτυμμένη τυρόπιτα από το ΚΨΜ – GAME OVER! Προτιμάς λοιπόν τα ανώδυνα ψωροφάρμακα (Depon, αλοιφή voltaren, γαργάρες Betadine κτλ.) ή το γελοίο γενικόλογο ακρώνυμο Ε.Ο.Φ.Α. (εδώθησαν οδηγίες φαρμακευτικής αγωγής – χαχαχα!) χωρίς να δώσεις το αντίστοιχο πολυπόθητο ελεύθερο (που είναι και το μόνο που νοιάζει την διοίκηση κι ας καίγεται το στερέωμα) και όλοι συμβιβάζονται.

Δύο βασικές λοιπόν διαφοροποιήσεις από την δουλειά του γιατρού στην πολιτική ζωή σε κάνουν να ξενερώνεις αρκετά με αυτό που κάνεις: πρώτον οι τόννοι καθημερινής (και άρα οπουδήποτε αλλού αυτοματοποιούμενης) γραφειοκρατείας και δεύτερον, όποιος σου χτυπάει την πόρτα περνάει πρώτα από μια ιερά εξέταση καχυποψίας που καθιστά την λήψη ιστορικού (αναφερόμενα συμπτώματα κτλ.) σχεδόν άχρηστη, ειδικά αν «ανήκει» στην μνημονική σου μαύρη λίστα λουφαδόρων κινδυνεύοντας να την πατήσει κι αυτός κι εσύ σαν τον βοσκό που φώναζε «Λύκος! Λύκος!». Αυτά είναι τα standard που γίνονται παντού… Σε μερικά στρατόπεδα όμως υπάρχουν και πιο ξενερωτικά φαινόμενα που θεωρητικά θα έπρεπε να αναφαίρονται κιόλας αλλά «για κάποιο τυχαίο και άγνωστο λόγο» οι οπλίτες ιατροί αποφεύγουν συστηματικά να αναγάγουν σε σοβαρά ζητήματα. Από συζητήσεις με συναδέλφους διασπαρμένους στην ελληνική παραμεθόριο έχω συλλέξει τα εξής υπέροχα χωρίς ιδιαίτερη σειρά αναφοράς.

1) Ο Ιατρός – ρουφιάνος. Η θέση του γιατρού είναι πολύ λεπτή γιατί για να υπηρετήσει σωστά το λειτούργημά του θα πρέπει να είναι ενήμερος για ΠΟΛΥ προσωπικά θέματα στρατιωτών και στελεχών. Κάποιες φορές η διοίκηση παραβλέπει τον όρκο και την δεοντολογία μας αναζητώντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πληροφορίες, συχνά με την δικαιολογία πως αν κάτι απασχολεί τον τάδε φαντάρο ή το δίνα στέλεχος αυτό επιρρεάζει την εκτέλεση της υπηρεσίας τους. Αν όντως κρίνει ο γιατρός πως κάτι τέτοιο συμβαίνει θα κινηθεί παραπέμποντας τον ασθενή εκεί που πρέπει είτε για λύση του προβλήματος είτε για κρίση της ικανότητάς του – δεν χρειάζεται να ενημερώνεται ο διοικητής για υποψίες και εικασίες και εν τέλει το mental work-in-progress του γιατρού σε ότι αφορά τους ανθρώπους υπό την υγειονομική του φροντίδα και εποπτεία.

2) Ο Ιατρός – ιεροεξεταστής. Στις «ζόρικες» και πολύ μάχιμες μονάδες, οι «γιωτάδες» ιδίως για ψυχολογικούς λόγους καθώς και τα ευαίσθητα γενικότερα παιδιά αντιμετωπίζονται σαν την πανούκλα. Πραγματικός στόχος ενός γιατρού, τουλάχιστον όπως εγώ τον έμαθα και ορκίστηκα πως θα τηρώ, είναι να στηρίξει αυτά τα παληκάρια να συνεχίσουν την θητεία τους με ασφάλεια και υγεία, χωρίς αυτό να τους τραυματίσει σωματικά ή ψυχικά. Το τι θα πει ο γιατρός μαζί τους και πως θα το επιτύχει αφορά αυτόν και μόνο. Επίσης, αν χρειαστεί η συνδρομή τρίτων, αυτή θα πρέπει να γίνει  σύμφωνα με τις οδηγίες του και όχι όπως του καπνίζει του καθενός. Αντίθετα αρκετές διοικήσεις αναζητούν στον γιατρό ένα «κόφτη» που θα στείλει αδιάβαστο το κάθε φανταράκι είτε για αναβολή είτε για Ι5 σαν απλός γραφειοκρατικός διεκπαιρεωτής της επιθυμίας τους για «καθαρό» προσωπικό αδιαφορόντας για τις προσωπικές συνέπειες, όπως η Ιερά εξέταση έκαιγε «αιρετικούς» για να τους γλιτώσει από την αμαρτία. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα η επισήμανση του ιατρού για τις προσωρινές ή χρόνιες ιδιαίτεροτητες του ψυχισμού ενός φαντάρου καταλήγει στο άκρως αντίθετο αποτέλεσμα με «απόπειρες σωφρονισμού» του από ανθρώπους που καμία προετοιμασία ή εκπαίδευση δεν έχουν για τους απαιτούμενους λεπτούς χειρισμούς.

3) Ο Ιατρός – μαριονέττα. Είναι γνωστό πως ο στρατός αγαπά την τυπικότητα, την ομοιομορφία και την τήρηση κάποιων αυστηρών εθιμοτυπικών… και όχι άδικα αφού αυτό βοηθά στο αίσθημα της ενότητας και της μονάδας, εμψυχώνει και αποδίδει τον πρέποντα σεβασμό. Το κακό γίνεται όταν κανείς «κολλάει» στο τυπικό μέρος εις βάρος της ουσίας και εν προκειμένω της φροντίδας για την υγεία κάποιου / κάποιων. Έχουν φτάσει στα αυτιά μου περιπτώσεις που θα άφηναν άφωνο τον οποιονδήποτε αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα – κάτι το οποίο φυσικά ελέγχεται μιας και ο όρος ράδιο-αρβύλα δεν είναι καθόλου τυχαίος.  Ενδεικτικά αναφέρω δύο εξαιρετικά επικίνδυνα περιστατικά που ευτυχώς δεν είχαν συνέπειες για τους παθόντες…

α) Φαντάρος καταρρέει στην αναφορά. Ο γιατρός λαμβάνει προφορική διαταγή να μην προστρέξει σε βοήθεια παρά μετά το πέρας της αναφοράς και κινούμενος από το πίσω μέρος της παράταξης για να μην διαταράξει το σχήμα ή δίξει ασέβεια στην παριστάμενη διοίκηση. Πως μπορεί ο συμβολικός φόρος τιμής σε υποτιθέμενους και θεωρητικούς νεκρούς μιας αναφοράς εν καιρώ ειρήνης να υπερβαίνει τον κίνδυνο για την υγεία και την ζωή ενός πραγματικού φαντάρου μου διαφεύγει…

β) Στέλεχος που πάσχει από υπέρταση παραμένει στην μονάδα για εκτέλεση απρογραμμάτιστης υπηρεσίας (το γνωστό «μπιφτέκι»). Κακώς δεν έχει προνοήσει ώστε να έχει στοκ από τα χάπια του μαζί του και σταδιακά η αρτηριακή του πίεση ξεφεύγει από τον έλεγχο. Ο αξιωματικός υπηρεσίας αρνείται παράκληση του γιατρού για την προσωρινή αποδέσμευση του ή άλλα υπηρεσιακά μέτρα ώστε να προμηθευτεί να φάρμακά του πριν εκδηλωθεί μια πλήρης υπερτασική κρίση – πιθανώς θεώρησε την απόφασή του ως κατάλληλη τιμωρία για την όντως μη εφυη απρονοητικότητα του στελέχους.

Θα συνέχιζα το rant αλλά ο χρόνος πιέζει και η έξοδος τελειώνει… Δυστυχώς είμαι μ’ένα ρολόι στο χέρι. Ελπίζω να έχω πιο ευχάριστα νέα την επόμενη φορά που θα «καίω» μια έξοδο ή που επιτέλους θα έχω αρκετό χρόνο ώστε να ασχοληθώ και με την διαδικτυακή μου παρουσία χωρίς να στερούμαι κάτι άλλο πιο ουσιαστικό.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕ… ΑΡΜ!

Θητεία στα 18; Μαχαίρι στις αναβολές; Εκτός πραγματικότητας…

Μιας και σε λιγα εικοσιτετράωρα θα περάσω την πύλη, το πρόσφατο θέμα με τα μισόλογα του υπουργού και τις αυτόματες σχεδόν διαψεύσεις / ανακλήσεις με «ψιλοαφορά» λιγάκι παραπάνω…

Καταρχήν, ολίγη θεωρία… Σε έναν ιδανικό κόσμο, όπου στον στρατό οι ενήλικοι πολίτες μιας χώρας έχουν το καθήκον να μάθουν πώς να την υπερασπιστούν σε περίπτωση ανάγκης η υποχρεωτική θητεία στα 18 θα ήταν ένα πολύ θετικό μέτρο, καθότι στατιστικά τουλάχιστον και πιο πρόθυμοι και υγιείς θα είναι οι πιτσιρικάδες ώστε να κάνουν μια αρτιότερη εκπαίδευση και δεν θα υπάρχουν απρόβλεπτες ελλείψεις και ανισοκατανομές στις διάφορες ΕΣΣΟ με αποτέλεσμα να προκύπτουν «εμπλοκές» άνευ λόγου και αιτίας. Επιπλέον μπορεί να προστεθεί και η «πονηρή» σκέψη πως μια, αναγκαστικά πιο ομοιογενής, μάζα 18άρηδων είναι πολύ πιο «ψαρωμένη» και άρα εύπλαστη στα χέρια των στελεχών του στρατού. Μπορεί να διαφωνώ με αυτή την αντιμετώπιση και πρακτική αλλά έχει μια δόση λογικής για τον υπουργό και τον στρατό.

Επαναφορά στην πραγματικότητα ολοταχώς! Τι ισχύει στην Ελλάδα;

  • Οι 18άρηδες κάθε άλλο παρά κατασταλαγμένοι πολίτες είναι. Το λύκειο δεν είναι ένα προστάδιο ωρίμανσης για την κοινωνική ζωή παρά μια απίστευτη μέγγενη (μαζί με όλο το «αυτονόητο παραπαιδευτικό παρακράτος»), μέγγενη από την οποία αρκετοί δεν βγαίνουν παρά μετά από 1-2 χρόνια επιπλέον στηψίματος…
  • Η όλη λογική των εξετάσεων για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση μπλοκάρει τους πιτσιρικάδες που θα βρίσκονται στον στρατό σε μια κατάσταση μεταιχμίου και αναμονής. Επιπλέον τα πανεπιστήμια άλλους θα έχουν επιλέξει (ή μάλλον θα έχουν επιλέξει οι 2βάθμιοι καθηγητές για αυτά) και άλλους θα «παραλαμβάνουν» αφού μια τέτοια εμπειρία στα 18 μπορεί να είναι «life-changing» και πιθανότερα προς το χειρότερο. Έχει παρατηρηθεί πως όποιοι έχουν διακόψει σπουδές για τον στρατό, δυσκολεύονται να επανακινήσουν την φοιτητική τους καριέρα μετά από ένα χρόνο «πνευματικής αγρανάπαυσης». Για να μην πούμε για την κοινωνική αδικία αφού μόνο οι άντρες θα τρώνε στην μάπα το «ψυγείο για τα μυαλά τους» του ΕΣ… Όχι ισότητα μόνο εκεί που μας βολεύει, εε, κοπελιές; 🙂
  • Ο ελληνικός στρατός κάθε άλλο παρά από επαγγελματισμό διακρίνεται. Οι λογικές της αγγαρείας, του χωσίματος, του βύσματος, της λούφας και της είτε «δημοσιουπαλληλίστικης» αδιαφορίας είτε «στρατοκαυλίασης» των στελεχών δεν πρόκειται να διορθωθούν με ένα νομοσχέδιο και ξαφνικά όλοι να αλλάξουν χαρακτήρα και συμπεριφορές. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρείαζεται μια πολύ πικρή επανεξέταση της κατάρτισης των αξιωματικών και υπαξιωματικών και κατάλληλης αξιολόγησής τους καθώς και αρκετά καράβια ευρώ ώστε να παρέχονται υπηρεσίες στους στρατευμένους που θα ανακόπτουν τις τρέχουσες λογικές (outsourcing σε διατροφή και καθαριότητα – ο φαντάρος να κάνει τον φαντάρο και όχι τον «DJ» 😉 ). Έτσι αποφεύγεις και τα βύσματα για «κυριλέ» υπηρεσίες και τα χωσίματα των «άλλων» που αναγκαστικά έπονται των πρώτων. Φανταστείτε πως μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτό το κλίμα ένα τσούρμο 18άρηδες. Στον στρατό με τις σημερινές συνθήκες οι «μεγάλοι» και «σπουδαγμένοι» αναλαμβάνουν σχεδόν πάντα έναν άτυπο ρόλο δικλείδας ασφαλείας ώστε να αποφεύγονται εντάσεις, να «μοντάρονται» προβλήματα, να συμβουλεύονται οι «νέοι». Και τέλος πάντων σε μια κατάσταση μόνιμου ζορίσματος και εμπλοκής όπου οι στατιστικές για τα «μαυρόχαρτα» έχουν αυξηθεί ΑΝΥΣΗΧΙΤΙΚΑ, εσύ ρε φίλε αναγνώστη θα έστελνες ένα μάτσο πιτσιρικάδες να βγάλουνε τα μάτια τους;

Πάμε τώρα στην 2η ιδέα για να βρούνε άτομα να επανδρώσουν τα υπερβολικά πολλά και υπερβολικά άδεια και υπολειτουργούντα στρατόπεδα: κατάργηση ή ασφυκτικό περιορισμό στις αναβολές για μεταπτυχιακές σπουδές. Ήδη με τις υπάρχουσες συνθήκες τα ελληνικά μεταπτυχιακά προγράμματα δεν είναι στο επίπεδο της υπόλοιπης ευρώπης ούτε δείχνουν ιδιαίτερες τάσεις βελτίωσης. Το να σταματήσεις στη μέση τις σπουδές σου ή και το ερευνητικό πρόγραμμα ακόμα χειρότερα για να μπεις «κατάψυξη» για ένα χρόνο είναι μια απειλητική χατζάρα πάνω από το μέλλον σου. Γιατί δεν έχεις πάντα το κέφι να ξαναρχίσεις κάτι τόσο απαιτητικό, έχοντας κιόλας «γεράσει»  έναν επιπλέον χρόνο. Άσε που κι εσύ να γουστάρεις, είναι απλά πολύ πιθανόν να μην σε «περιμένει» και κανένας και να βρεθείς «στο δρόμο» μόλις τελείωσεις την θητεία. Με λίγα λόγια απλά το κράτος θα σπρώχνει τους έλληνες φοιτητές να επιδιώξουν με ακόμα μεγαλύτερη προτίμηση τις μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό αλλά και καριέρα εκεί αφού πλέον το καθεστώς ανυποταξίας δεν έχει σχεδόν καμία επιπλοκή (ειδικά για κράτη εντός Σένγκεν) και  η μόνιμη επιστροφή με την «εκπρόθεσμη» θητεία θα κοστίσει ένα σχετικά μικρό πρόστιμο, ενώ εάν περάσεις τα 35 χρόνια ηλικίας κάνοντας τα πρώτα βήματα της καριέρας σου στο εξωτερικό, μπορείς να κάνεις μόνο την βασική εκπαίδευση και να εξαγοράσεις το υπόλοιπο (1 μήνας «κάμπινγκ» και τέρμα).

Όσοι προτείνουν λοιπόν αυτές τις «λύσεις», μάλλον δεν ξέρουν τι συμβαίνει ούτε στο στρατό ούτε και στα πανεπιστήμια…