Culture

Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, και επειδή πιστεύω πως η καλύτερη άμυνα είναι η ενημέρωση και η γνώση, επαναφέρω ένα oldie but goodie ποστ που είχε προκαλέσει εκτενή και σοβαρό διάλογο προς όφελος όλων μας – πέρνει μάλιστα ακόμα hits μέσα από αναζητήσεις της google από όσο μου λέει ο wordpressορας. Παραπέμπω επίσης στο εύλογο σχετικό Point of view cover που δημοσίευσε σήμερα ο Αρκούδος.

————————————————————————————————————

Update: Μετά από την ιδιαίτερα δημιουργική συζήτηση που ακολούθησε, ιδίως προς το τέλος της «ζωής» αυτού του post, αποφάσισα να το εμπλουτίσω με κάποιες extra πληροφορίες που μας προσφέρθηκαν στα σχόλια σε μια πιο ολοκληρωμένη και ευκατανόητη μορφή. Τα νέα κομμάτια παρουσιάζονται σε italics και σε […] ο συνεισφέρων.
Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται για τον Psiloman που δεν είναι blogger και μας πλούτισε με μερικά βαρειά βαρειά «σεντόνια» σαν ανώνυμος.

Και χασικλής ο ΓΑΠ (μην το ξεχνάμε αυτό)

O Γιώργος Παπανδρέου το έχει πει δημόσια: Στην Αμερική? δοκίμασε χασίς. Mαριχουάνα συγκεκριμένα.

ΦΩΣ της ΠΡΑΒΔΑ

…εκείνες τις ουσίες που εξ ορισμού διευρύνουν τη συνείδηση (π.χ. lsd και thc, αν και το lsd μάλλον την ξεχειλώνει). 🙂

J95

Με αφορμή τα παραπάνω σχόλια, αποφάσισα πως η υπόθεση «ναρκωτικά» θέλει πολύ κουβέντα πριν ξεκαθαρίσουν έστω κάποιες βασικές αλήθειες, και αξίζει λοιπόν ένα post στο blog μου. Δεν πρόκειται να κονταρομαχήσω με κανέναν για το τι πιστεύει και τι κάνει – δικαίωμά του και εγώ δεν είμαι ούτε πατέρας, ούτε αδερφός, ούτε κολλητός, ούτε γκόμενος ούτε και μπάτσος για να του αλλάξω τα μυαλά ή να επαινέσω τις ιδέες του. Αντίθετα θα αναφέρω αυτά που είναι αντικειμενικά γνωστά και επιστημονικά αποδεδειγμένα, οπότε και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Φυσικά, δεν θα κατεβώ σε εξαιρετικές λεπτομέρειες για να μην εξελιχθεί το post σε «κινέζικα» παρά θα προσπαθήσω να απλοποιήσω τα πράγματα όπου αυτό είναι εφικτό χωρίς να παραποιείται η αλήθεια. Ζητώ λοιπόν προκαταβολικά συγνώμη απ’ όσους ξέρουν τα πράγματα σε επίπεδα βαθύτερα των όσων αναφερθούν παρακάτω.

Καταρχήν, ο ίδιος ο όρος «ναρκωτικά» είναι εσφαλμένος. Ναρκωτική λέγεται μια ουσία ικανή να προκαλέσει νάρκωση. Η κατάσταση της νάρκωσης παρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά:

  • ακινησία: απώλεια της οικειοθελούς κίνησης
  • αμνησία: απώλεια συνείδησης και μνήμης του γεγονότος
  • αναλγησία: απώλεια αίσθησης πόνου
  • αναισθησία: απώλεια των αισθήσεων (αφή, πίεση, θέση του σώματος κτλ.)
  • απώλεια αντανακλαστικών
  • ατονία: χαλάρωση του τόνου των σκελετικών μυώνων

Είναι προφανές πως ελάχιστες ουσίες από αυτές που χρησιμοποιούνται τακτικά σαν recreational drugs μπορούν να προκαλέσουν νάρκωση, και ακόμα και αυτές δεν χρησιμοποιούνται σε τέτοιες δόσεις. Το πραγματικό κοινό σημείο όλων των recreational drugs (και θα προτιμήσω αυτόν τον όρο από εδώ και στο εξής) είναι η ψυχοτρόπος δράση: η διαφοροποιήση δηλαδή της ψυχολογικής κατάστασης και του τρόπου με τον οποίο σχετίζεται ο λήπτης με τον εαυτό του και το περιβάλλον του, έμψυχο και άψυχο. Παρακάτω αναφέρω τον τρόπο δράσης των πιο γνωστών ψυχοτρόπων ουσιών που χρησιμοποιούνται σαν recreational drugs.

Καφεΐνη

Φαρμακοδυναμική: Η καφεΐνη ανήκει χημικά στις ξανθίνες. Η δράση της είναι εντός του κυττάρου, νευρικού και μη, μπλοκάροντας την φωσφοδιεστεράση, ένα ένζυμο που «κλείνει» το μήνυμα της αδρεναλίνης. Τελικό αποτέλεσμα είναι η αύξηση του χρόνου και της έντασης δράσης της αδρεναλίνης και νοραδρεναλίνης που φυσιολογικά χρησιμοποιεί ο οργανισμός μας. Χημικό ανάλογο είναι και η τεοφυλλίνη που, παρόλο το όνομά της, δεν βρίσκεται μόνο στο τσάι αλλά και στον καφέ, την σοκολάτα, την coca-cola κ.α.

Επιβλαβείς ενέργειες: Η καφεΐνη αυξάνει τους καρδιακούς παλμούς, προκαλεί αγγειοδιαστολή, υπόταση/υπέρταση (ανάλογα με το ποιος μηχανισμός έχει το πάνω χέρι: καρδιακός η αγγειακός), νευρικότητα, μείωση της συγκέντρωσης, αυπνία. Η χρόνια χρήση έχει συνδεθεί με αυξημένη συχνότητα υπέρτασης, αθηρωμάτων, αγγειοεγκεφαλικών επισοδείων και εμφράγματος του μυοκαρδίου.

Εξάρτηση: Η καφεΐνη δίνει εξάρτηση τόσο ψυχολογική όσο και σωματική. Η τελευταία ωφείλεται σε ένα «reset» που κάνει ο οργανισμός ωστε να λειτουργεί «φυσιολογικά» ενώ στο αίμα ρέει καφεΐνη. Αποτέλεσμα βέβαια είναι πως θες τουλάχιστον δυο εσπρέσσο για να «ανοίξει το μάτι» το πρωί.

Νικοτίνη

Φαρμακοδυναμική: Περιέχεται στον καπνό, ουσία έντονα λιπόφιλη, περνάει ταχύτατα από τα εισπνεόμενα αέρια καύσης του καπνού στο αίμα και διαχέεται εξίσου ταχύτατα στον εγκέφαλο. Λειτουργεί σαν ανάλογο της ακετυλχολίνης σε συγκεκριμένο είδος υποδοχέα που πήρε και το όνομά της (νικοτινικός). Η ακετυλχολίνη στον εγκέφαλο βρίσκεται κυρίως στον φλοιό και το επιχείλιο σύστημα και παίζει σημαντικό ρόλο στην προσοχή και την συγκέντρωση. Η λήψη νικοτίνης αυξάνει την προσοχή και την συγκέντρωση ενώ λειτουργεί σαν ελαφρύ αγχολυτικό, περιορίζοντας τα αποτελέσματα της «έκρηξης» ντοπαμίνης στον εγκέφαλο σε έκτακτες καταστάσεις.

Επιβλαβείς ενέργειες: Παρότι οι περισσότερες τοξικές δράσεις του καπνίσματος ωφείλονται στα πολλά προιόντα της ατελούς καύσης οργανικής ύλης (πίσσα, μονοξείδιο του άνθρακα, βενζόλιο, κλπ.) η ίδια η νικοτίνη δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Η συμβολή της στα καρδιαγγειακά και εγκεφαλικά επεισόδια αλλά και στον ερεθισμό των βρόγχων και επομένως αυξημένο κίνδυνο για χρόνια βρογχίτιδα και άλλες παθήσεις του αναπνευστικού είναι αδιαμφισβήτητη. Φυσικά η σύνδεση του καπνίσματος εν γένει με τον καρκίνο και άλλα προβλήματα υγείας είναι πασίγνωστη. Πέρα από την χρόνια τοξική δράση, η νικοτίνη μπορεί να προκαλέσει ασθματική κρίση, υπέρταση, έντονο πονοκέφαλο, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και όξυνση οισοφαγίτιδας, ζαλάδες, εμετό.

Εξάρτηση: Προκαλεί ισχυρότατη σωματική εξάρτηση ωφειλώμενη στο φαινόμενο του down regulation (μείωση του αριθμού των εξειδικευμένων υποδοχέων). Το αποτέλεσμα είναι πως ο καπνιστής πρέπει να λαμβάνει νικοτίνη ώστε να ανταπεξέλθει σε όλο και περισσότερα και λιγότερο απαιτητικά σε συγκέντρωση έργα (μελέτη, χρήση υπολογιστή, διάλογος κτλ.) ενώ γίνεται πάντα πιο απαραίτητη και η αγχολυτική της δράση. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης και η ψυχολογική εξάρτηση, κυρίως σε σχέση με την λιγότερο έντονη αγχολυτική δράση (θετικά αποτελέσματα με placebo: τσίχλα, κομπολόι κτλ.). Ο νικοτινομανής εμφανίζει χαρακτηριστική κρίση με ανησυχία, νευρικότητα, ορθοστατισμό, κνησμό, εφίδρωση.

Αιθυλική αλκοόλη

Φαρμακοδυναμική: Απορροφάται σχετικά γρήγορα ήδη από το στομάχι αλλά και από την στοματική κοιλότητα (όποιος αμφιβάλει ας πιεί μια μπύρα με καλαμάκι). Δρά στους υποδοχείς του GABA όχι σαν ανάλογο παρά ενισχύοντας την δράση του ίδιου («δένει» αλλού πάνω στον υποδοχέα). Το GABA είναι ο κλασσικός «αρνητικός» νευροδιαβιβαστής του νευρικού μας συστήματος (εμποδίζει αντί να εξιτάρει τα νευρικά κύτταρα). Ενισχύοντας λοιπόν το GABA, το αλκοόλ μειώνει την δράση του εγκεφάλου. Συγκεκριμένα, σε μικρές σχετικά δόσεις, «χτυπάει» τον φλοιό και το παραχείλιο σύστημα με αποτέλεσμα την αλλοίωση συναισθημάτων και της κριτικής ικανότητας, ενώ λίγο αργότερα παρατηρούνται καθυστέρηση στην ταχύτητα αντίδρασης σε εξωτερικά ερεθίσματα και μείωση των αντανακλαστικών. Τέλος, επιρρεάζεται η παρεγκεφαλίδα που χρησιμοποιεί ένα πολύπλοκο σύστημα νευρώνων που λειτουργούν με GABA οπότε και χάνεται ο συντονισμός κινήσεων, άρθρωσης και ισσοροπίας.

Επιβλαβείς ενέργειες: Πέρα από τα γνωστά σε όλους άμεσα αποτελέσματα και τις συχνά τραγικές τους συνέπειες, η χρόνια χρήση αλκοόλ οδηγεί σε μη αναστρέψιμη καταστροφή του ήπατος, αρχικά υπό την μορφή στεάτοσης (αντικατάσταση του κανονικού ιστού με λιπώδη) και τελικά την κίρρωση και τον θάνατο.

Εξάρτηση: Ισχυρότατη σωματική εξάρτηση εξαιτίας του φαινομένου της down regulation. Μάλιστα η κρίση του αλκοολικού είναι τόσο έντονη ώστε να μπορεί να χαρακτηριστεί παθολογικό φαινόμενο και να χρήζει ιατρικής περίθαλψης λόγω των όχι σπάνιων επιπλοκών της.

Τετραυδροκανναβινόλη

Φαρμακοδυναμική: Η τετραυδροκανναβινόλη (THC) είναι η βασική δραστική ουσία που περιέχεται στα φύλλα της ινδικής κυρίως κάνναβης. Λιπώδης χημική ουσία, απορροφάται ταχύτατα από τα εισπνεόμενα αέρια καύσης, του πιο συνηθισμένου τρόπου λήψης της. [kkk, KiTaSuMbA] Χημικά παρόμοιες ουσίες που επίσης περιέχονται στην ινδική κάνναβη είναι η κανναβινόλη (CΒN), η καναβιδόλη (CBD) αλλά και πολλές άλλες. Οι ουσίες αυτές είναι χημικά και φαρμακολογικά ανάλογες ενδογενών ουσιών (ενδοκανναβινοειδή) με κύρια την ανανδαμίδη. Ο τρόπος δράσης των ενδοκανναβινοειδών διαφέρει ριζικά από τους κλασσικούς «νευροδιαβιβαστές» (ουσίες-μυνήματα που χρησιμοποιούν οι νευρώνες μεταξύ τους). Πρώτα απ’όλα δεν χρησιμοποιούνται ποτέ αυτόνομες αλλά πάντα σε συνδιασμό με άλλους κλασσικούς νευροδιαβιβαστές και των οποίων την δράση μετατρέπουν. Γι’αυτό συγκαταλέγονται στους λεγόμενους «νευρορυθμιστές». Επιπλέον δεν βρίσκονται «αποθηκευμένες» εντός του κυττάρου, ούτε απελευθερόνονται κατά τρόπο κβαντισμένο όπως οι κλασσικοί νευροδιαβιβαστές. Αντίθετα παράγονται εκείνη την στιγμή (σαν απάντηση σε κάποιο μύνημα) από την ίδια την κυτταρική μεμβράνη και, καθότι εξαιρετικά λιπόφιλες, διαχέονται σε όλο το γυρω περιβάλλον αντί να παραμείνουν περιορισμένες στον χώρο της σύναψης (σημείο επαφής και αλληλεπίδρασης 2 νευρώνων). Ο ταχύτατος καταβολισμός τους συμβάλλει στον περιορισμό της δράσης τους στην άμεση «γειτονιά» του νευρώνα που τις παρήγαγε και μόνο. Ανάμεσα στους νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζουν «κατασταλτικά» τα ενδοκανναβινοειδή βρίσκονται η ντοπαμίνη (που παίζει κύριο λόγο στην προσοχή αλλά και την motivation, «φιλτράροντας» τα «ασήμαντα»), η σεροτονίνη (κατεξοχήν εμπλεκόμενη στην συναισθηματική φόρτιση και ερμηνεία των ερεθισμάτων) αλλά και το γλουταμικό οξύ (τον βασικό «θετικό» νευροδιαβιβαστή – που εξιτάρει δηλαδή – στον φλοιό του εγκεφάλου).

Έχοντας υπόψιν αυτήν την δράση, τα γνωστά αποτελέσματα της χρήσης ινδικής κάνναβης εξηγούνται με απόλυτα λογικό τρόπο: μείωση της motivation και της προσοχής σε εξωτερικά ερεθίσματα (introspective effect), αλλοίωση της συναισθηματικής φόρτισης, υποκειμενική «επιβράδυνση» του έξω κόσμου, μείωση της οικειοθελούς κίνησης – κυρίως στο «πέρασμα» από την βούληση/απόφαση στην εκτέλεση του κινητικού προγράμματος, τάση για υπογλυκαιμία.

[kkk, KiTaSuMbA] Υπάρχει ωστόσο μεγάλη μεταβλητότητα στο ποιο ή ποια αποτελέσματα θα υπερέχουν στην τελική έκφραση της δράσης των ουσιών αυτών. Από την μία πλευρά, οι διαφορετικές ουσίες που περιέχονται σε μεταβαλλόμενες ποσότητες στα φύλλα της ινδικής κάνναβης ανάλογα με την «ποιότητα» και «ποικιλία» δρουν με διαφορετική επιλεκτικότητα πάνω στους διαφορετικούς τύπους υποδοχέων. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί τρεις τύποι υποδοχέων: CB1 (στο ΚΝΣ), CB2 (σωματικός, περιφερειακοί ιστοί) και CB3 (τόσο σωματικός όσο και ΚΝΣ αλλά με ανταγωνιστική δράση ως προς τους CB1 και CB2). Επίσης, πολλές από τις δραστικές ουσίες ενδέχεται να παρεμβάλονται και στην σύνθεση ή στον καταβολισμό των ενδοκανναβινοειδών. Ακόμα, πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν το γεγονός πως όντας «νευρορυθμιστές» τα ενδοκανναβινοειδή και όχι νευροδιαβιβαστές, «πειράζοντάς» τα τροποποιείται το «μύνημα» των δεύτερων αντί ενός καθαρού μυνήματος των πρώτων. Έτσι είναι λογικό πως το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από τις αρχικές συνθήκες και όχι γραμμικά από την δόση και μόνο. Πρακτικά κάπως έτσι εξηγείται το γεγονός πως το ίδιο «χόρτο» έχει τελείως διαφορετική επίδραση σε 2 διαφορετικούς λήπτες ή ακόμα και στον ίδιο λήπτη σε 2 διαφορετικές στιγμές και εσωτερικές συνθήκες.

Επιβλαβείς ενέργειες: Κατά την λήψη THC παρουσιάζεται οκνηρία, βραδυκινησία, αλλοιώση συναισθηματικής φόρτισης, μείωση της προσοχής και αδυναμία εκμάθησης (το γλουταμικό οξύ εμπλέκεται στο λεγόμενο Long Term Potentiation – LTP, τον βασικό μηχανισμό «αποθήκευσης» μνήμης). Παρότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τοξική δράση της THC, αρχικές ενδείξεις υποδεικνύουν πως η χρόνια και έντονη χρήση οδηγεί σε ένα «reset» των συστημάτων που ρυθμίζει (ντοπαμίνη, σεροτονίνη, γλουταμικό οξύ) με αποτέλεσμα την – παρόλα αυτά αναστρέψιμη – αλλοίωση των νοητικών διεργασιών ακόμα και εκτός δράσης του φαρμάκου. Τέλος, καθότι έντονα λιπόφιλη ουσία αλλά και λόγω της «αντιντοπαμινικής» δράσης της, επιδρά και σε όργανα εκτός του εγκεφάλου με ερεθισμό των βρόγχων αλλά και υπογλυκαιμία και δυσκοιλιότητα.

[KiTaSuMbA, kkk]Μπορούμε με σχετική ασφάλεια να πούμε πως η επικινδυνότητα των κανναβινοειδών είναι αρκετά χαμηλή ώστε η λήψη του να μην απαιτεί την άμεση ιατρική παρακολούθηση ούτε και φυσικά να δικαιολογεί τον πανικό των αρχών (όπως τα πρόσφατα πογκρόμ αναπτήρων στα περίπτερα). Παραμένει πάντα προφανώς ο κανόνας πως όταν το παρακάνεις με κάτι, ότι και να’ναι αυτό, άσχημα μαντάτα σε περιμένουν.

Εξάρτηση: Τα επιστημονικά ευρήματα παραμένουν αντικρουώμενα για το αν η εξάρτηση είναι απλά ψυχολογική ή και σωματική (λόγω του reset σε υψηλές και χρόνιες δόσεις). Πάντως δεν φαίνεται να είναι μπλεγμένος σ’αυτήν ο μηχανισμός down regulation των υποδοχέων για τα κανναβινοειδή (CB1, CB2, CB3). Η κρίση εμφανίζεται σχετικά ήπια με αγχώδη συμπεριφορά, ανησυχία, ορθοστατισμό και ψυχολογική αστάθεια.

Βενζοδιαζεπίνες

Φαρμακοδυναμική: Οι βενζοδιαζεπίνες χρησιμοποιούνται σαν ηρεμιστικά, υπνωτικά και αγχολυτικά χάπια (Tavor, Stedon, Dormicum κ.α.). Δρουν και αυτές στον υποδοχέα για το GABA αλλά σε διαφορετική θέση από το αλκοόλ και σε ρόλο ανταγωνιστικό από τις ενδογενείς ουσίες (β-καρβολίνες). Ενισχύουν την δράση του GABA, όχι όμως ανεξάρτητα από αυτό (σε αντίθεση με το αλκοόλ και τα βαρβιτουρικά), αυξάνοντας τις πιθανότητες ενεργοποίησης του υποδοχέα όταν – και μόνο όταν – έρθει σε επαφή με GABA. Σε σχέση με την «δύναμη», την δοσολογία και την ημιζωή του εκάστοτε φαρμάκου επικρατεί η αγχολυτική/ηρεμιστική δράση ή η υπνωτική.

Επιβλαβείς ενέργειες: Υψηλές δόσεις (overdose) μπορούν να προκαλέσουν βαθειά καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος, κώμα και θάνατο. Επίσης, ο συνδιασμός με βαρβιτουρικά ή αλκοόλ μειώνει δραστικά την θανατηφόρα δόση καθώς δρώντας στον ίδιο υποδοχέα αλλά σε διαφορετική θέση, το ένα πολλαπλασιάζει την δράση του άλλου. Ο έγκαιρος εντοπισμός της δηλητηρίασης απο βενζοδιαζεπίνες επιτρέπει την χρήση κατάλληλου αντιδότου (flumazenil) και την ανάκαμψη του λήπτη.

Εξάρτηση: Όσο μεγαλύτερο χρόνο δράσης παρουσιάζει το εκάστοτε φάρμακο (ημιζωή), τόσο πιο έντονο είναι το πρόβλημα εξάρτησης που προκαλεί. Πρόκειται για καθαρά σωματική εξάρτηση, που παρότι λιγότερο έντονη από αυτή των βαρβιτουρικών, δύσκολα αντιμετωπίζεται αν όχι με την σταδιακή μείωση της δοσολογίας.

Βαρβιτουρικά

Φαρμακοδυναμική: Τα βαρβιτουρικά (π.χ. pentothal) δρουν και αυτά πάνω στον υποδοχέα για το GABA με τρόπο όμως διαφορετικό από τις βενζοδιαζεπίνες. Αυξάνουν την διάρκεια ενεργοποίησης αλλά και τις πιθανότητες αυτής ανεξάρτητα από την έκκριση GABA. Η δράση τους έτσι είναι πολύ πιο έντονη και εντελώς διαχωρισμένη από την φυσιολογική δραστηριότητα του εγκεφάλου. Ισχυρότατα υπνωτικά και ενδοφλέβια αναισθητικά, η χρήση τους πλέον στην ιατρική είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, λόγω του μικρού range χρήσης ανάμεσα σε ενεργό και θανατηφόρο δόση, της εντονότατης εξάρτησης και των αυξημένων κινδύνων.

Επιβλαβείς ενέργειες: Καταστολή του ΚΝΣ, κώμα, θάνατος. Ο συνδυασμός με αλκοόλ είναι πραγματικά «εκρηκτικός» και σίγουρος δρόμος για τον τάφο.

Εξάρτηση: Εντονότατη σωματική εξάρτηση, αντιμετωπίζεται πολύ δύσκολα ακόμα και με προσεκτική σταδιακή μείωση της δοσολογίας.

Ηρωίνη

Φαρμακοδυναμική: Η ηρωίνη είναι το προϊόν επεξεργασίας της μορφίνης, ουσίας που βρίσκεται στο ανώριμο ακόμα μπουμπούκι του Pappaverum sonniferum. Τα οππιοειδή λειτουργούν σαν ανάλογα των ενδορφινών, ενδογενών ουσιών με σημαντικό ρόλο στον περιορισμό του σωματικού πόνου αλλά και την «κωδικοποίηση» της ευχαρίστησης. Η λήψη ηρωίνης λοιπόν προκαλεί αναλγησία μαζί με ένα αίσθημα έντονης ευχαρίστησης, χαλάρωσης και ευεξίας. Η μορφίνη χρησιμοποιείται ευρύτατα σαν ισχυρό αναλγητικό για ατίθασους πόνους (π.χ. στους καρκινοπαθείς) αλλά και στην γενική αναισθησία.

Επιβλαβείς ενέργειες: Υψηλές δόσεις (overdose) προκαλούν βαθειά νάρκωση, καταστολή του ΚΝΣ, κώμα και θάνατο. Η έγκαιρη διάγνωση της υπερβολικής δόσης επιτρέπει την χρήση αντίδοτου (naloxone) και την επαναφορά του χρήστη. Επίσης, σημαντικό ρόλο στις βλαβερές συνέπειες της χρήσης ηρωίνης παίζει ο τρόπος λήψης: ενδοφλέβια με επιεικώς πλημελή υγιεινή και δόσεις με διαφόρων ειδών προσμίξεις. Έτσι η συχνότητα για επικίνδυνες μολυσματικές ασθένειες είναι υψηλότατος (AIDS, ηπατίτιδα) ενώ συχνότατες είναι οι φλεβίτιδες, η σηψαιμία, η ενδοκαρδίτιδα – συνθήκες ικανές να σκοτώσουν ανεξάρτητα από την ίδια την ηρωίνη. Τέλος, η βαρύτατη εξάρτηση περιορίζει δραστικά την ζωή του χρήστη που καταντάει μονοσήμαντη: η εύρεση και η λήψη της δόσης (βλέπε παρακάτω). Ο ηρωινομανής έτσι βρίσκει αδύνατη/αδιάφορη την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας ή κοινωνικής επαφής εκτός της απολύτως απαραίτητης για την εξασφάλιση και κατανάλωση της ηρωίνης.

Εξάρτηση: Στην εξάρτηση από ηρωίνη παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο τόσο η σωματική όσο και η ψυχολογική πλευρά. Η πρώτη οφείλεται κυρίως στην μείωση της ευαισθησίας των υποδοχέων παρά στο down regulation και έχει ως αποτέλεσμα τόσο την ανάγκη για συνεχή αύξηση της δόσης προκειμένου να επιτύχει τα ίδια αποτελέσματα (η δόση που χρειάζεται ενας «παλιός» ηρωινομανής θα σκότωνε άμεσα έναν νέο χρήστη) όσο και την δραματική κρίση που από μόνη της μπορεί να απειλήσει την υγεία του χρήστη και απαιτεί άμεση ιατρική περίθαλψη. Η δεύτερη παίζει τον ρόλο της στην αυτόματη και σχεδόν οικειοθελή απομόνωση και περιθωριοποίηση του χρήστη. Φανταστείτε μια αίσθηση 1000 φορές πιο δυνατή απο τον καλύτερο οργασμό που είχατε ποτέ και προσθέστε την επίγνωση πως μπορείτε να το επαναλάβετε όταν και όσο συχνά θέλετε… Κάθε άλλη ευχαρίστηση γίνεται στο μυαλό σας αυτόματα μηδαμινή και κουραστική στην επιτευξή της (αφού δεν έχει τον αυτοματισμό μιας δόσης). Ο ηρωινομανής ζει για να τρυπιέται και θέλει τεράστιες προσπάθειες και εσωτερική πάλη για να βγει από αυτό το λούκι – προσπάθειες που συχνά αποτυγχάνουν στο πέρασμα του χρόνου.

Κεταμίνη

Φαρμακοδυναμική:Δρα μπλοκάροντας τους υποδοχείς τύπου NMDA του γλουταμικού οξέος με παράλληλη συνέπεια την αύξηση της δραστηριότητας των συστημάτων σεροτονίνης και ντοπαμίνης. Προκαλεί την λεγόμενη «διαχωρισμένη» αναισθησία καθότι κάποιες δομές του εγκεφάλου εξιτάρονται ενώ άλλες καταστέλλονται. Έτσι προκαλεί αναισθησία με έντονη αναλγησία αλλά και ονειρική υπερδραστηριότητα συχνά με παραισθήσεις, αποπροσανατολισμό στον χώρο και τον χρόνο και απότομες αντιδράσεις όπως κλάμα, γέλιο, φωνές χωρίς κάποιο εξωτερικό ερέθισμα που να τις δικαιολογεί. Η κεταμίνη παλαιότερα χρησιμοποιήτο ευρέως σαν ενδοφλέβιο αναισθητικό.

Επιβλαβείς ενέργειες: Τα έντονα ψυχολογικά προβλήματα που παρατηρούνταν σε ασθενείς που χειρουργήθηκαν με αναισθησία κεταμίνης περιόρισαν δραστικά τις περιπτώσεις χρήσης της στην ιατρική. Επίσης έχουν παρατηρηθεί εμετός, ενδοκρανιακή υπέρταση, εξτραπυραμιδικά συμπτώματα, σπασμοί κ.α. που καθιστούν την κεταμίνη κάθε άλλο παρά σίγουρο recreational drug, δεδομένης της λήψης χωρίς ιατροτεχνική υποστήριξη.

Εξάρτηση: Ισχυρή σωματική εξάρτηση ωφειλόμενη στο φαινόμενο του up regulation (αύξηση των υποδοχέων NMDA).

Ecstasy

Φαρμακοδυναμική: H methylen-dioxy-methamphetamine (MDMA), γνωστή σαν ecstasy, εμποδίζει το reuptake, την απομάκρυνση δηλαδή από την σύναψη και το «σβήσιμο του μυνήματος», κυρίως της σεροτονίνης αλλά και της ντοπαμίνης.

[Psiloman]Αυτό γίνεται με έναν ενδιαφέρον μηχανισμό: Αντιστρέφεται ο τρόπος λειτουργίας του μεταφορέα σεροτονίνης του προσυναπτικού κομβίου και….λειτουργεί ανάποδα! Αντί να απομακρύνει σεροτονίνη προσθέτει και άλλη! Αυτό φυσικά βασίζεται και στο πόση σεροτονίνη είναι διαθέσιμη. Ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι πως μετά απο μια δόση-όριο MDMA που επιφέρει εξασθένηση των αποθεμάτων σεροτονίνης, επιπλέον δόσεις δεν έχουν επιπλέον ψυχοτρόπο δράση, παρότι η πιθανότητα κακοήθους υπερθερμίας (βλέπε παρακάτω) συνεχίζει να αυξάνεται.

Η «νέα γενιά» της para-methoxyamphetamine (PMA) παρότι λιγότερο ισχυρή επί του συνόλου, είναι πιο επιλεκτική για την σεροτονίνη και κυρίως για το επιχείλιο σύστημα. Το αποτέλεσμα είναι πως αυξάνεται η «κοινωνικότητα» λόγω της συνδυασμένης υπερδραστηριότητας της ντοπαμίνης που ελέγχει το motivation και της σεροτονίνης που «χρωματίζει» συναισθηματικά τα γεγονότα με ένα γενικό «feel good» attitude. Με τον ίδιο μηχανισμό, η ντοπαμινη αυξάνει την προσοχή προς και η σεροτονίνη αυξάνει τον παράγοντα εντυπωσιασμού των εξωτερικών ερεθισμάτων με αποτέλεσμα την «εντατικοποίηση» όλων των αισθήσεων. Σε σχετικά υψηλές δόσεις παρατηρούνται και ελαφριές παραισθήσεις. Η PMA, όντας πιο επιλεκτική για την σεροτονίνη, δίνει πιο συχνές και πιο έντονες παραισθήσεις, παράγοντας που συνησφέρει σημαντικά στην διάδοσή της στα club εις βάρος της παλιότερης MDMA.

Επιβλαβείς ενέργειες: Ο μεγαλύτερος φόβος και για τις 2 αυτές ουσίες είναι η εμφάνιση κακοήθους υπερθερμίας με ραβδομυόλυση (καταστροφή των μυώνων), οξεία ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων (multiple organ failure), κώμα και θάνατο. Το φαινόμενο αυτό ωφείλεται εν μέρει στον τρόπο δράσης της ουσίας (μάλλον ανεξάρτητα από τα ψυχοτρόπα αποτελέσματα) και εν μέρει στην μεταβολική ιδιοσυγκρασία του λήπτη (μια ιδιοσυγκρασία που δύσκολα όμως ανακαλύπτεται πριν την μοιραία χορήγηση). Η εμφάνιση του μάλιστα συχνά γίνεται εντελώς απρόβλεπτη και ατυπική λόγω του συνήθη συνδυασμού με αλκοόλ ή/και με THC.

[KiTaSuMbA]iΗ υπερθερμία αντιμετωπίζεται στην εντατική με καρβεδιλόλη

Πέρα από το οξύ αυτό φαινόμενο, τόσο η MDMA όσο (και ακόμα περισσότερο) η PMA είναι νευροτοξικές για τους νευρώνες που λειτουργούν με σεροτονίνη.

[Psiloman]Η νευροτοξικότητα προέρχεται απο ελευθερες ρίζες που δημιουργούνται κυρίως απο την «λάθος εισαγωγή ντοπαμίνης» στην σύναψη απο τον μεταφορέα που δουλέυει ανάποδα. Για μια αναλυτικότερη θεώρηση του μηχανισμού αυτού δείτε εδώ

Έτσι η χρόνια χρήση προκαλεί μεγάλες κυτταρικές απώλειες με εμφανή ψυχολογικά και νευρολογικά προβλήματα: βαριά κατάθλιψη, ψυχολογική αστάθεια, μείωση της κριτικής ικανότητας, μείωση της κοινωνικότητας κτλ.

[KiTaSuMbA, Psiloman]Πειραματικά, έχουν προταθεί αρκετά φάρμακα ως προστατευτικοί παράγοντες για την νευροτοξική δράση της MDMA. Η πιο «ισχυρή» πρόταση είναι αυτή της φλουοξετίνης (γνωστότερης με το εμπορικό όνομα του αντικαταθλιπτικού Prozac) που δρά μπλοκαροντας εντελώς τον μεταφορέα της σεροτονίνης και δένοντας μοριακά σε διαφορετικό σημείο αυτής της πρωτεΐνης από την MDMA. Το αποτέλεσμα είναι πως η φλουοξετίνη μπλοκάρει την δράση της MDMA (αναστροφή του μεταφορέα) ανεξάρτητα από την δόση της τελευταίας και επομένως μειώνοντας την υπεραυξημένη δράση του συστήματος σεροτονίνης (ενώ από μόνη της την αυξάνει σε σχέση με τα φυσιολογικά επίπεδα). Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε τις εξής δημοσιεύσεις: link1 και link2. Άλλη μια ιδέα είναι ή χορήγηση κάποιου 5ΗΤ-2α αγωνιστή που (α) απασχολεί τον μεταφορέα και (β) επαναφέρει το φάσμα ισχύος στις περιοχές του εγκεφάλου που μειώθηκε η διεγερσιμότητά τους απο το MDMA. Επίσης έχει προταθεί η σύγχρονη χορήγηση των δύο παραπάνων με αντιοξειδωτικά, όπως επίσης και με ουσίες όπως το 5HTP που επαναφέρει σε σύντομο χρονικό διάστημα τα αποθέματα σεροτονίνης. Ωστόσο, πρέπει να θυμίσουμε και πάλι στον αναγνώστη πως όλα αυτά τα αντίδοτα είναι ΑΝΙΚΑΝΑ να εμποδίσουν την εμφάνιση κακοήθους υπερθερμίας λόγω της ανεξαρτησίας του μηχανισμού εμφάνισής της από την ψυχοτρόπο δράση.

Εξάρτηση: Η σωματική εξάρτηση είναι λιγότερο σημαντική απ’ότι στις υπόλοιπες αμφεταμίνες (βλέπε παρακάτω) λόγω της μικρότερης σχετικά επιρροής στο σύστημα της ντοπαμίνης, χωρίς ωστόσο να είναι αμελητέα. Βέβαια την μεγαλύτερη πίεση ασκεί η ψυχολογική εξάρτηση σε συνδυασμό με την υποκουλτούρα της «celebration generation».

Κοκαΐνη

Φαρμακοδυναμική: Η κοκαΐνη αυξάνει την δραστηριότητα κατά τρόπο περίπου ισσοροπημένο όλων των βιογενών αμινών: ντοπαμίνη, νοραδρεναλίνη, αδρεναλίνη, σεροτονίνη, ισταμίνη. Το αποτέλεσμα είναι το τρελό «γκάζωμα» όλων των εγκεφαλικών, και όχι μόνο, δραστηριοτήτων. Παρατηρείται αύξηση της προσοχής και των αισθήσεων, χωρίς όμως ιδιαίτερες τροποποιήσεις των semantics, υπεραισιοδοξία και αύξηση της αυτοπεποίθησης, υπερκινητικότητα, νευρικότητα, ταχυκαρδία, αύξηση της αρτηριακής πίεσης κ.α. Ο οργανισμός στήνεται σαν «έτοιμος για δράση» ενώ παράλληλα πέφτει η ικανότητα συγκέντρωσης.

Επιβλαβείς ενέργειες: Υψηλές δόσεις κοκαΐνης μπορούν να γίνουν άμεσα επικίνδυνες λόγω υπερτασικής κρίσης και αρυθμίες που μπορούν να προκύψουν από την υπερβολική ταχυκαρδία. Η επίσταση είναι επίσης πολύ συχνό φαινόμενο. Η χρόνια χρήση προκαλεί υποσμία/ανοσμία εξαιτίας της καταστροφής του βλεννογόνου της μύτης ενώ αυξάνει δραστικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

Εξάρτηση: Προκαλεί ισχυρότατη σωματική εξάρτηση σε βαθμό που ο χρήστης μπορεί να είναι αναγκασμένος στην λήψη κοκαΐνης ακόμα και για να εκτελέσει τις πιο απλές εργασίες κυρίως σε σχέση με κοινωνική επαφή.

Αμφεταμίνες

Φαρμακοδυναμική: Οι αμφεταμίνες αυξάνουν όλες τις βιογενείς αμίνες (αδρεναλίνη, νοραδρεναλίνη, ντοπαμίνη, σεροτονίνη) αλλά κατά πρώτο και κύριο λόγο την ντοπαμίνη. Διαφέρουν κυρίως για την ένταση και την διάρκεια δράσης, ωστόσο κοινός παρανομαστής είναι η αύξηση της προσοχής, η μείωση της όρεξης και η ελαχιστοποίηση της ανάγκης για ύπνο, ο οποίος και είναι εξαιρετικά ανήσυχος. Παράλληλα η δυνατότητα συγκέντρωσης μειώνεται με αποτέλεσμα ο λήπτης να καταβάλει υπερβολικές προσπάθειες για να μείνει εστιασμένος σε ένα συγκεκριμένο task, ενώ εμφανίζεται νευρικότητα, ανησυχία και άγχος. Ταχυκαρδία και αύξηση της αρτηριακής πίεσης είναι μόνιμοι συνοδοί της χρήσης αμφεταμίνης. Χρησιμοποιούνται ευρύτατα από fitness freaks για την ανορεξία που προκαλούν αλλά και από φοιτητές για την μείωση του χρόνου που «σπαταλιέται» σε ύπνο.

Επιβλαβείς ενέργειες: Οι αμφεταμίνες προκαλούν αυπνία, ανήσυχο ύπνο, νευρικότητα, άγχος, ριζικές συμπεριφοριακές αλλαγές («αλλαγή προσωπικότητας»). Έχουν επίσης περιγραφεί ψυχώσεις σε άμεση σχέση με την λήψη τους. Τέλος, χαρακτηριστικό είναι το burn out effect που παρουσιάζεται πάντα αμέσως μετά το πέρας της δράσης τους και οφείλεται σε εξάντληση των αποθεμάτων νευροδιαβιβαστών του ΚΝΣ. Μάλιστα, όσο πιο μεγάλος ο χρόνος δράσης της εκάστοτε αμφεταμίνης, τόσο πιο έντονο και διαρκές θα είναι το effect.

Εξάρτηση: Ιδιαίτερα ισχυρή σωματική εξάρτηση, καθηλώνει τον χρήστη σε συνθήκες «αναπηρίας» εν απουσία της ουσίας. Χαρακτηριστική η κρίση με μυικούς σπασμούς, έντονη κατάθλιψη, βραδυκινησία.

LSD

Φαρμακοδυναμική: Το LSD δρά ενεργοποιόντας αρχικά τους υποδοχείς 5-HT2 για την σεροτονίνη και σε δεύτερη φάση (περίπου 60 – 90 λεπτά αργότερα) τους υποδοχείς D2 για την ντοπαμίνη. Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε Minuzzi et al. και Marona-Lewicka et al.. Αρχικά λοιπόν εξιτάρει το σεροτονινεργικό σύστημα με αλλοίωση της συναισθηματικής φόρτισης και ένταση της ονειρικής δραστηριότητας ενώ αργότερα επέρχεται η τροποποίηση της λειτουργίας του ντοπαμινεργικού συστήματος με αλλαγές στο «φιλτράρισμα» των ερεθισμάτων. Από αυτά τα 2 γεγονότα προκύπτει η έξαρση του φαντασιακού και η αδυναμία διάκρισης αυτού από την πραγματικότητα αλλά και η ψυχωσική συμπεριφορά που εν τέλει καταλαμβάνει τον λήπτη. Αυτό το μπέρδεμα του ονειρικού με το συνειδητό έκανε το LSD ιδιαίτερα δημοφιλές σε καλλιτεχνικούς κύκλους, ιδίως στους σουρεαλιστές και τους μουσικούς της ψυχεδελικής ροκ. Αρχικά το LSD σχεδιάστηκε για την χημική υποβολή της ύπνωσης σαν βοήθημα στην ψυχανάλυση αλλά γρήγορα εγκαταλήφθηκε λόγω των έντονων παρενεργειών (υψηλή συχνότητα ψυχώσεων – βλέπε παρακάτω).

Επιβλαβείς ενέργειες: Εκτός από τις τραγικές αλλαγές στην αντίληψη και την συμπεριφορά κατά την διάρκεια δράσης του φαρμάκου που συχνά εκδηλώνονται με βίαιες αντιδράσεις και ψυχώσεις ή ακόμα και αυτοκτονίες, η χρήση LSD είναι στενά συνδεδεμένη με την εμφάνιση ψυχώσεων και μετά την πάροδο της δράσης του και όχι απευθείας ανάλογα με την συχνότητα χρησης. Φαίνεται πως σημαντικό ρόλο παίζουν τόσο ενδογενείς παράγοντες και προδιάθεση όσο και παράγοντες που σχετίζονται με το εξωτερικό περιβάλλον και συνθήκες κατά την λήψη του φαρμάκου. Έχοντας βαθειά τροποποιήσει την συνείδηση και την εμπειρία του χρήστη για τον κόσμο, και με δεδομένη την αδυναμία του ίδιου να ξεχωρίσει το αληθινό ή το ονειρικό των διαφόρων εμπειριών του, η ψύχωση είναι απλά το ένα βήμα παραπάνω.

Τέλος, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως το LSD είναι νευροτοξικό λόγω της υπερέκρισης γλουταμικού οξέως που προκαλεί.

[Psiloman, KiTaSuMbA]Για αυτό το τελευταίο υπάρχουν αντικρουώμενα επιστημονικά ευρήματα, καθότι άλλα ισχυρίζονται πως μειώνεται η δράση των υποδοχέων NMDA για το γλουταμινικό οξύ (Arvanov et. al.)ενώ άλλα παρουσιάζουν αυξημένη εξωκυτταρική συγκέντρωση γλουταμινικού οξέως (Muschamp et. al.). Το γλουταμινικό οξύ από κάποιες συγκεντρώσεις και πάνω είναι νευροτοξικό καθότι προκαλόντας υπερδιέγερση και υπερμεταβολισμό των νευρώνων οδηγεί στην δημιουργία τοξικών «ελεύθερων ριζών» που σηματοδωτούν στο κύτταρο την έναρξη της «απόπτωσης» (προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος σε αντιδιαστολή με την απλή «λύση» του κυττάρου που ελευθερώνοντας περεταίρω τοξικούς μεταβολήτες θα «σκότωνε» και τα γειτονικά του υγιή κύτταρα). Τελευταία πάντως η πλάστιγγα τείνει να γύρει υπέρ της μη τοξικότητας όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.

Εξάρτηση: Οι μέχρι τώρα ενδείξεις υποστηρίζουν ένα κεντρικό ρόλο στην ψυχολογική εξάρτηση παρά σε μόνιμες βιοχημικές αλλαγές στον εγκέφαλο. Ώστοσο, λόγω της ιδιαίτερα έντονης ψυχοτρόπου δράσης, η εξάρτηση αυτή δεν είναι καθόλου εύκολο να ξεπεραστεί.

Συμπεράσματα:
Τα recreational drugs είναι ακριβώς αυτό: drugs… δηλαδή φάρμακα. Και τα φάρμακα είναι ΠΑΝΤΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ και φαρμάκια! Από εκεί και πέρα ο καθένας είναι ελεύθερος να ζήσει την ζωή του όπως θέλει και να πάρει όσα ρίσκα θεωρεί σωστό για τα αντίστοιχα «benefits».

[KiTaSuMbA, απάντηση στον Thrass]

Περί ασφαλούς δοσολογίας:

H ιατρική δεν είναι ακριβής επιστήμη. Όλα κρίνονται για τον εκάστοτε άνθρωπο και υπό τις εκάστοτε συνθήκες. Αυτό σημαίνει πως δεν μπορούμε να δώσουμε ένα ακριβές «συνταγολόγιο» με universal ασφαλείς δόσεις. Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτόνται τόσο οι παρενέργειες όσο και η εμφάνιση εξάρτησης είναι πάρα πολλοί και αρκετοί από αυτούς δεν μπορούν να μετρηθούν ποσοτικά.

Εξάλλου πολλές επιζήμιες ενέργειες δεν είναι κατευθείαν ανάλογες με την δόση (dose-dipendent) τόσο σε ένταση όσο και πιθανότητες εμφάνισης, όπως πχ. η κακοήθης υπερθερμία από MDMA ή η ψύχωση ύστερα από λήψη LSD.

Από θεωρητική άποψη, όλες οι δόσεις και οι συχνότητες χρήσης είναι επιβλαβείς. Είπαμε πως κάθε φάρμακο είναι και φαρμάκι, προκαλεί δηλαδή ΠΑΝΤΑ και κάποιες ζημιές, έστω αμελητέες. Η χορήγηση του φαρμάκου στην ιατρική βασίζεται στην κεντρική ιδέα πως ζυγίζοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα με τα επιζήμια, τα πρώτα υπερτερούν στην συνολική υγεία του ατόμου (σε αντίθετη περίπτωση, το φάρμακο δεν χορηγείται – είναι η κλασσική περίπτωση των αντενδείξεων). Ένας υγιής άνθρωπος δεν έχει να λάβει κανένα αντικειμενικά ευεργετικό αποτέλεσμα στην υγεία του πέρνοντας οποιοδήποτε φάρμακο. Έτσι, και τα μικρότερα επιβλαβή αποτελέσματα οδηγούν σε αρνητικό ισοζύγιο και άρα αντενδεικνύεται η λήψη.

Για να το κάνω λίγο πιο πρακτικό το θέμα, θα αναφέρω το εξής παράδειγμα. Κάνοντας πειράματα με ένα φάρμακο που ενισχύει την δράση των ενδοκανναβινοειδών (μπλοκάροντας το reuptake και τον επόμενο καταβολισμό τους) ανακαλύψαμε πως οι δόσεις ικανές να βελτιώσουν το Attention Deficit Hyperactivity Disorder σε ασθενή πειραματόζωα ήταν εντελώς ανίκανες να παράγουν οποιοδήποτε effect στα υγιή. Αντίθετα, για παράδειγμα, η ποσότητα διγιταλίνης που θα δώσεις σε κάποιον με καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί σχεδόν σίγουρα να σκοτώσει κάποιον υγιή άνθρωπο. Αυτό το range χρησιμότητας του φαρμάκου λέγεται «θεραπευτικός δείκτης» και ορίζεται ως εξης: η διαφορά ανάμεσα στην ελάχιστη δόση ικανή να προκαλέσει θεραπευτικά αποτελέσματα στο 50% των ληπτών με την ελάχιστη δόση ικανή να προκαλέσει τον θάνατο (ή τοξικά αποτελέσματα) στο 50% των ληπτών. Πολύ χοντρικά, μπορούμε να πούμε πως από τα αναφερθέντα recreational drugs αυτά με τον μεγαλύτερο θεραπευτικό δείκτη είναι η καφεΐνη, η THC, το αλκοόλ και η νικοτίνη ενώ τον μικρότερο έχουν τα βαρβιτουρικά και η κοκαΐνη. Ωστόσο, πρέπει να έχουμε υπόψιν μας πως αρκετά φαρμακάκια εδώ έχουν βαρύτατες συνέπειες που δεν είναι dose-dipendent όπως για το LSD, το MDMA ή τις αμφεταμίνες οπότε και δεν μπορούν να μετρηθούν με τον θεραπευτικό δείκτη ενώ η βαρύτατη σωματική εξάρτηση στα οππιοειδή τον καθιστά άχρηστο για τους χρόνιους χρήστες (η δόση ικανή να «φτιάξει» έναν παλιό ηρωινομανή θα σκοτώσει σίγουρα έναν νέο χρήστη).

Περί αντιδότων:

Επειδή τα περισσότερα επιζήμια αποτελέσματα αυτών των φαρμάκων είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον τρόπο δράσης τους, δεν μπορούμε ουσιαστικά να αναιρέσουμε την ζημιά χωρίς να «χάσουμε» και τα «καλά» τους. Η «επιλεκτική» προστασία απέναντι σε συγκεκριμένα μόνο effects παρά σε άλλα δυσχαιρένεται ακόμα περισσότερο επειδή είναι σχεδόν αδύνατο να γνωρίζεις την πραγματική δόση ή τυχόν προσμίξεις άλλων ουσιών.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και τα αντίδοτα φάρμακα είναι, και επομένως έχουν και αυτά το δικό τους φορτίο από ανεπιθύμητες ενέργειες. Για παράδειγμα, ακόμα και στην περίπτωση που χορηγήσουμε ένα προς ένα ανταγωνιστή του προηγούμενου φαρμάκου (μπλοκάροντας και τα επιθυμητά effects), αν υποθέσουμε πως και τα δύο καταβολίζονται στο σηκώτι, αυξήσαμε την τοξικότητα σε αυτό το όργανο με λογαριθμικό τρόπο. Είναι ένας πολύ «άγαρμπος» τρόπος αντιμετώπισης των ιατρογενών προβλημάτων αυτός, που δυστυχώς χρησιμοποιείται κατά κόρον στις ΗΠΑ. Αντίθετα μια τέτοια λογική θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί μόνο αφού εξαντληθούν τα περιθώρια «καλιμπραρίσματος» της δόσης ή και ριζικής αλλαγής της δραστικής ουσίας και του θεραπευτικού προτοκόλου.

Εν γένει πάντως, μπορούμε να πουμε με απόλυτη σιγουριά πως τα βίαια ψυχοτρόπα, νευρολογικά και σωματικά (κυρίως καρδιαγγειακά) γεγονότα που προκαλούν αυτές οι ουσίες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με «αγγουράκι, καροτάκι και λαδάκι» ή με αλχημείες «μαθητευόμενων μάγων» όπως «το παράκανες με ecstasy; Πιες και λίγο πιοτό να σε κατεβάσει λιγάκι!». Σίγουρα, όσο πιο υγιής είναι η ψυχική και σωματική ζωή του λήπτη, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να ανταπεξέλθει στις επιβλαβείς ενέργειες και να περιορίσει τις μόνιμες ζημιές, αλλά ως εκεί. Και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο δεν γίνεται λέει ο λαός και εδώ κολλάει «γάντι».

Advertisements

Άσπρο – μαύρο ή 24bit TrueColor?

Συνεχίζεται το ντέρμπι στον Άγιο Παντελεήμονα… Κι ενώ η πολιτεία ουσιαστικά ροχαλίζει, οι αυτοανακυρηχθέντες προστάτες εκατέρωθεν (των «δύσμοιρων μεταναστών» και των «αναξιοπαθούντων πολιτών») παίζουνε κρυφτούλι και κυνηγητό! Η ηλεκτρονική συσκευή που εγώ αποκαλώ «διαμορφωτή κοινής γνώμης» αλλά οι πολλοί την λένε απλά τηλεόραση μπαινει στο παιχνίδι ως άλλη «Αθλητική ηχώ» ή «Πρωταθλητής» ή όποια άλλη οπαδική εφημερίδα που μυρίζεται αίμα και άρα το θέμα πουλάει… Τα πολιτικά και ιδεολογικά άκρα πλειοδοτούν σε αυτή την ασπρόμαυρη όραση και που θα καταλήξουμε (ή πόσο πάτο θα πιάσουμε) κανείς δεν τολμά να φανταστεί.

Οι μετανάστες δεν είναι όλοι βρωμιάρηδες και εγκληματίες. Είναι λυπηρό μια χώρα σαν την Ελλάδα που για αιώνες τροφοδότησε μεταναστευτικά ρεύματα στην δυτική ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, και που σήμερα καμαρώνει (αδίκως και υποκριτικά) για τα επιτεύγματα των ανα τον κόσμο ξεριζωμένων της και των παιδιών, εγγονιών και δισεγγόνων τους, να τσουβαλιάζει με συνοπτικές διαδικασίες οποιονδήποτε σκάσει μπροστά στα πόδια της ζητώντας λίγη από την ευημερία μας. Οι ήδη ελάχιστες αιτήσεις πολιτικού ασύλου που εγκρίνονται <a href=»http://www.unhcr.gr/Press_Rel/15_2009_may14.htm»>αναμένεται να μειωθούν κι άλλο</a> αλλά και οι απλοί οικονομικοί μετανάστες συχνά δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ξεριζωθούν…

Σε απάντηση, σπεύδουν κάποιοι να κάνουν εύκολους διαχωρισμούς σε «καλούς» και «κακούς» μετανάστες είτε με βάση εθνικά κριτήρια («εμείς οι έλληνες δεν κάναμε τέτοια πράγματα» – νομίζεις – «οι τάδε δεν είναι κακοί» – αφού οι καταγγελίες τους ενάντια στους δυνάστες τους συμφέρουν την όποια πολιτική ατζέντα του ομιλούντος) είτε χωρίζοντάς τους απλά σε «νόμιμους» (έχοντες άδεια παραμονής) και «παράνομους» (μη έχοντες άδεια). Για τον πρώτο τύπο διαχωρισμού δεν χρειάζεται να πω τίποτα, το ανερμάτιστο τσουβάλιασμα βάσει έθνους δεν χρήζει rebutal, είναι γελοίο από μόνο του. Το δεύτερο όμως παίρνει κουβέντα. Καταρχήν, ελάχιστοι (κανένας;!) «νόμιμοι» οικονομικοί μετανάστες εισήλθαν στην χώρα ως τέτοιοι παρά περνώντας την μέγγενη της παρανομίας, της αστυνομικής «σκούπας», της ανυπαρξίας για την πολιτεία και το ασφαλιστικό σύστημα μετά από χρόνια αναγνωρίστηκαν ως οντότητες.  Σήμερα έχουν σταθερές δουλειές και σπίτια, κοινωνικό κύκλο που περιλαμβάνει πολλούς «ντόπιους» και παιδιά που μόνη πατρίδα ξέρουν την ελλάδα κι ας τους ταλαιπωρεί. Σύμφωνα με την πιο πάνω θεωρία, οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν υπήρξαν κακοί αλλά τώρα ξαφνικά έγιναν καλοί.

Σίγουρα το καθεστώς παρανομίας και η πλήρης περιθωριοποίηση βοηθά στην ανάπτυξη της μικροεγκληματικότητας. Γιατί όταν πεινάς και όταν ούτως ή άλλως σε κυνηγάνε, η κλοπή δεν είναι και τόσο μακρυά από την καθημερινότητά σου – δεν έχεις και τίποτα να χάσεις πέρα από την ελάχιστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια που σου απέμεινε μετά από το ταξίδι με τους δουλέμπορους και τις τωρινές σου άθλιες συνθήκες.

Πολλοί δεξιόστροφοι opinionistas στο χαζοκούτι αλλά και διάφοροι συνεντευξιαζόμενοι «φιλήσυχοι πολίτες» αναμασούν το «θάρρος» του Berlusconi που πήρε λέει σοβαρά μέτρα κατά της (λάθρο)μετανάστευσης. Από την άλλη οι αριστερόστροφοι καταγγέλουν τα ίδια μέτρα ως θέμα αρχής. Δεν άκουσα από κανέναν το προφανές αποτέλεσμα που θα έχει η νέα νομοθεσία του όσο κι αν την θαυμάζουν μερικοί. Ο νέος νόμος καθιστά συνένοχους όσους παρέχουν κατάλυμμα σε (λάθρο)μετανάστες καθιστώντας ουσιαστικά απίθανο ο γεροντάκος της διπλανής πόρτας να «υποθάλψει εγκληματίες». Οι μετανάστες όμως στην ιταλία φτάνουν πρώτα στον νότο, ο οποίος είναι και για κάτι άλλο γνωστός πέραν της φτώχειας: την μαφία. Κι αν ο μπακάλης της γειτονιάς δύσκολα θα νοίκιαζε δωμάτια σε λαθρομετανάστες, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει πραγματικά το εκάστοτε «αφεντικό» της περιοχής να στήσει παραγκούπολη ολόκληρη σε αγροτικές εκτάσεις που κατέχει με το σωρό και να «φιλοξενήσει»με το αζημίωτο απόκληρους και ανύπαρκτους για το κράτος ανθρώπους που δεν έχουν που αλλού να πάνε. Μην ξεχνάτε πως από εκεί που έφυγαν μπορεί και να «έβρεχε σφαίρες», οπότε η εκδούλευση με την παρασκευή «κουμπιών Ε» και την ταφή τοξικών ουσιών σε παράνομες χωματερές και την πιθανή «προαγωγή» σε βαποράκι ή άλλου τύπου «παιδί για τα θελήματα» με ολόκληρο δωμάτιο δικό του ακούγεται ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ. Το κέρδος για τους μαφιόζους είναι τεράστιο αφού έχουν εξευτελιστικά φτηνά εργατικά χέρια, ανύπαρκτους ανθρώπους των οποίων η εξαφάνιση, ο θάνατος ή η σύλληψη δεν θα οδηγήσει σε αλλυσιδωτές αντιδράσεις και μάλιστα χωρίς οικογένειες που θα πρέπει να περιθάλψουν… «ΤΕΛΕΙΑ!!»

Το καθ’ υμάς συμπέρασμα είναι πως όσο πιο σκληρό είναι το ανθρωποκυνηγητό τόσο πιο μεγάλο θα είναι το ποσοστό που θα κινηθεί στην εγκληματικότητα και τόσο πιο εύκολο θα είναι να εγκλωβιστεί στο οργανωμένο έγκλημα το οποίο μπορεί να είναι πιο πίσω από τους γείτονες αλλά δεν «κοιμάται» κιόλας…

Οι «ντόπιοι» κάτοικοι δεν είναι όλοι φασίστες και βασανιστές. Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό πως σε όλες τις κυρίως πληγώμενες περιοχές η ακροδεξιά πήρε τα πάνω της τόσο σαν εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και σαν κραταιά ηθική των «καθωσπρέπει» νομοταγών πολιτών. Σίγουρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ξύπνησαν ένα πρωί ακροδεξιοί, ξενόφοβοι  και αυτόκλητοι διώκτες των απόκληρων της γης. Είδαν τις περιουσίες τους να χάνουν αξία λόγω της υποβάθμισης της περιοχής τους, είδαν τον υγειονομικό κίνδυνο των στιβαγμένων ανθρώπων χωρίς εγκαταστάσεις υγιεινής, είδαν το έγκλημα να πλησιάζει τους ούτως ή άλλως κυνηγημένους και αρκετούς να τους στρατολογεί… Και δεν άκουσαν για λύση από κανέναν άλλο εκτός από τους ιδιότυπους προστάτες της νομιμότητας με τα καδρόνια στα χέρια και τους politically correct τηλε-ευαγγελιστές τους που ράθυμα καταδικάζουν τις μύτες που ανοίξαν και τις σάρκες που παρολίγον να καούν αλλά απαιτούν αόριστα ΚΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ρίχνοντας κι άλλο λάδι στη φωτιά.

Είναι ανόητο να περιμένει κανείς από αυτούς τους κατοίκους ως πρώτη αντίδραση την αντίθεσή τους «στον ιμπεριαλισμό που προκαλεί μεταναστευτικά ρεύματα» ή να ανοίξουν τα μπάνια τους να πλυθούν και να κανουν τις ανάγκες τους οι απρόσκλητοι επισκέπτες… Θα αντιδράσουν και ο στόχος τους θα είναι το μέρος του προβλήματος που βρίσκεται πιο κοντά και που είναι και πιο ευάλλωτο (όπερ και πιο εύκολη η επίτευξή του). Το να τους βρίζεις ή να τους αγνοείς  για να αφυπνίσεις την ανθρωπιά τους είναι μάλλον οξύμωρο…

Θρησκο-γκαγκά for ever!

Είναι πραγματικά λυπηρό να διαβάζεις τα αποτελέσματα έρευνας του Economist για την αποδοχή της θεωρίας του Δαρβίνου σε διάφορες ευρωπαϊκές και μη χώρες. Η Ελλάδα σκάει λίγο πάνω από την βάση (55%) στην αποδοχή αν και το υπόλοιπο ποσοστό δεν είναι αμιγώς αρνητές της επιστημονικής αλήθειας αλλά και οι γνώστοι άγνωστοι του «ΔΓ/ΔΑ». Προφανώς είναι υπερβολικά απησχολημένοι προσπαθώντας να αναγνωρίσουν το επόμενο μεγάλο ταλέντο στην «TV»…

Shit! Τελικά είμαστε όντως Ευρωβλάχοι αφού δεν υπάρχει δυτική ευρωπαϊκή χώρα σε χειρότερη άγνοια απο εμάς. Πείτε ό,τι θέλετε για τους γείτονες «μακαρονάδες» όπου η οργανωμένη εκκλησία έχει την δύναμη να μπλοκάρει ακόμα και νόμους για την έρευνα και το δικαίωμα στην τεχνητή γονιμοποίηση, αλλά ακόμα κι εκεί μας βάζουν τα γυαλιά! Για να βρούμε λοιπόν άλλοθι σε γείτονες… πρεπει να κοιτάξουμε ανατολικά! Ναι, ναι… μόνον οι «φίλοι» μας οι τούρκοι αποδέχονται σε μικρότερα ποσοστά την επιστημονική γνώση χάριν θρησκευτικών δοξασιών. Μήπως γι’αυτό «καιγόμαστε» να τους δούμε στην Ε.Ε.; Για να υπάρχουν κάποιοι «πιο βλάχοι»από εμάς; Για να μην νιώθουμε τελευταίοι πρέπει να έρθουν κάποιοι σε χειρότερη θέση από εμάς αντί για το προφανές του να βελτιωθούμε εμείς οι ίδιοι;

«Γενική παιδεία» λοιπόν γιατί αυτό μας αξίζει. Η ΞΕΦΤΙΛΑ του τίποτα, του φροντιστηρίου για να πάνε τα καμάρια μας πανεπιστήμιο κι ας μην καταλαβαίνουν τίποτα, κι ας μην ενδιαφέρονται για τίποτα. Το να μην ξέρεις κάτι στα 18 σου λύνεται… έχεις χρόνια πολλά μπροστά σου για να μάθεις. Το να μην θες να καταλάβεις όμως, το να σε έχουν μάθει πως δεν ΠΡΕΠΕΙ να θες να καταλάβεις γιατί «χάνεις χρόνο» πιο χρήσιμο στην αποστήθιση με όνειρο την «φοιτητική ζωή» ή το αποδεδειγμένα πλέον απατηλό όνειρο της καλύτερης δουλειάς με το πτυχίο (χωρίς άλλον λόγο για την απόκτησή του), ε αυτό δεν λύνεται… Τουλάχιστον όχι εύκολα.

Κατά τα άλλα, βγαίνουν όλοι να πούνε την δικιά τους παπαριά περί παιδείας και πόσο πολύτιμη είναι… Βγαίνουν και οι αριστεροί να σκούξουν για την τυχόν ευτέλισή της αν γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, την σύνδεση των ερευνητικών προγραμμάτων με την αγορά ή ό,τι άλλο. Γιατί έτσι όπως είναι τώρα είναι μια χαρά, ΕΤΣΙ;! Γιατί τώρα ούτε «ταξική» είναι ούτε κακής ποιότητας επιστήμονες παράγει, ΕΤΣΙ;!

Μπορεί ο δαρβινισμός να τελεί υπό διωγμόν από τα επίσημα συγράμματα του ελληνικού σχολείου (αλήθεια ΠΟΣΟ ξεφτίλα είναι αυτό το πράγμα;) αλλά και ποιος δάσκαλος ή καθηγητής θα αναλάβει το επιστημονικό του χρέος να αφυπνίσει τα παιδιά μας; Αυτός που αποφοίτησε το ’80-’90 με μόνο «όνειρο» τον διορισμό στο δημόσιο; Ή μήπως αυτός που είναι υπερβολικά απασχολημένος με το να ετοιμάζει μαθήματα για φροντιστήρια και «ιδιαίτερα» να περάσουν τα καμάρια στα πανεπιστήμια για να ζήσει κι αυτός την δική του οικογένεια με λίγη ΑΓΟΡΑΙΑ αξιοπρέπεια παραπάνω;

Κι ας μην βιαστεί κανείς να πει «ας σταματήσουμε την παραπαιδεία ΤΩΡΑ» γιατί κι αν κατάφερνες με ένα μαγικό ραβδάκι να εξαφανίσεις το φαινόμενο αύριο το πρωί, το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα θα ήταν το οικονομικό κραχ των μικροαστικών κομματιών της κοινωνίας. Αλήθεια πόσοι, κατά τα άλλα άνεργοι (δηλωμένοι ή κρυφοί) πτυχιούχοι, επιστήμονες, επιζούν χάρι σ’αυτό το κακό τέρας; Αν μείνουν χωρίς λεφτά, δεν θα ψωνίσουν, δεν θα φωνάξουν τον υδραυλικό, δεν θα τζιράρουν χρήμα. Και τότε ΧΕΣΤΑ γιατί η ευρωβλαχία που λέγεται ελλάδα δεν έχει που να αποροφήσει επιστημονικό προσωπικό. Γιατί και οι ελάχιστες εταιρίες που θα αναζητήσουν επιστημονικά στελέχη θα προτιμήσουν «έτοιμους» είτε από προϋπηρεσία είτε από συνδεδεμένα με την καυμένη την αγορά ιδρύματα. Και στα @@ τους αν τους αναγνωρίζει το κράτος ως επιστήμονες ή «απόφοιτους κολλεγίων» – μη σου πω καλυτερα κιόλας να μην τους πιέζουν και συλλογικές συμβάσεις για τους μισθούς!

Βγαίνουν στο δρόμο οι μέλλοντες επιστημονικοί άνεργοι να απαιτήσουν την ανυπαρξία ιδρυμάτων που θα μπορούσαν δυνητικά να απορροφήσουν τους μισούς από δαύτους σε δουλειές! Ζουν ακόμα στο όνειρο του ΔΥ καθηγητάκου της δεκαετίας του 80… «Χύνουν» οι ντόπιοι μέλλοντες και ήδη πληροφορικάριοι άμα δουν πώς και για πόσα δουλεύουν στην Google, στην IBM, στην Oracle ή όπου αλλού… Ξενερώνουν όμως όταν σχεδόν όλα τα job requests ζητούν προϋπηρεσία σε σχετικές τεχνολογίες έστω σαν scolarship ή internship. Ναι αλλά οι δικές τους σχολές ΔΕΝ ήταν συνδεδεμένες με την πουτάνα την αγορά για να παρέχουν τέτοιες ευκαιρίες!!! Αν κάποιο επιστημονικό ή τεχνολογικό ίδρυμα από τα ντόπια τα «ΔΗΜΟΣΙΑ και ΔΩΡΕΑΝ» (μη χέσω) έπαιρνε πρωτοβουλία να συμμετάσχει στο θρυλικό πια summer of code της google, θα είχαμε σκηνές αλλοφροσύνης και λιντσαρίσματα από τους γνήσιους – λέμε και καμιά μαλακία τώρα – αριστερούς.

Λέω για την πληροφορική γιατί εκεί έχω μια κάποια εμπειρία και γνώση των δεδομένων, όχι γιατί μόνο εκεί μπορεί να γίνει. Θα μπορούσα να πω και για τον βιο-ιατρικό τομέα… Εκεί κι αν ακούς μαλακίες απείρου μεγέθους! Όχι λέει στην χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων από ιδιωτικούς φορείς γιατί τότε τα αποτελέσματα που θα μπορούσαν να αποσκοπήσουν στο ώφελος της δημόσιας υγείας θα ανήκουν έστω μερικώς σε φαρμακευτικές ή άλλες εταιρίες. Ωραία λοιπόν ας αρκεστούμε στα ωφέλη της δημόσιας έρευνας… ΜΗΔΕΝ δηλαδή γιατί κι αν βγεί σπανίως κάτι χρήσιμο (μετόσο λίγα λεφτά και χωρίς προγραμματισμό) αυτό δεν μπαίνει σε εφαρμογή παρά μόνο αν κάποιος από τους συντελεστές καταφύγει ανεξέλεγκτα σε ιδιωτική εταιρία οπότε και το ώφελος θα είναι 100% ιδωτικό. Δεν θα ήταν ρε παλικάρια καλύτερα αν αφήναμε τους ιδιώτες να πληρώσουν εκεί που μυρίζονται λεφτά και το κράτος να χρηματοδοτήσει (αποτελεσματικότερα αφού θα δίνει περισσότερους πόρους ανά project) τα «αζήτητα» αλλά παρόλα αυτά καίρια από πλευράς δημόσιας υγείας προγράμματα; Ο μεγαλύτερος φονιάς παγκοσμίως παραμένει η ελονοσία και τα διαθέσιμα φάρμακα είναι στο χείλος του γκρεμού από πλευράς αντίστασης του μικροοργανισμού αφού οι φαρμακευτικές εταιρίες δεν έχουν σοβαρό συμφέρον για έρευνα σε αυτά. Αν το κράτος έδινε πόρους εκεί, θα μπορούσαμε κάτι ίσως να κάνουμε. Τα ίδια και χειρότερα για την φυματίωση, δεδομένου μάλιστα του προβλεπόμενου come back λόγω μεταναστευτικών ρευμάτων. Μην πει κανείς τώρα να χρηματοδοτηθούν ΚΑΙ αυτά γιατί απλά δεν φτάνουν τα πεκεκίνια για όλα!

Άλλοι που γνωρίζουν καλύτερα άλλα θέματα και τομείς θα μπορούσαν να προσθέσουν μια ατέλειωτη λίστα παραδειγμάτων. Η ουσία παραμένει πως γουστάρουμε την ευρωβλαχιά μας, την αμάθεια, το δηθενιλίκι και τον αριστερισμό του γλυκού νερού! Ασχολούμαστε με παπαγαλάκια, βαρβάρους, ακόμα και ψινάκηδες, γαύρους και βαζέλες τη στιγμή που η επιστήμη και η θέληση για μάθηση έχουν καιρό τώρα μεταναστεύσει μακρυά από τούτη την χώρα…

ΥΓ.: Αλήθεια, ποιος θα επανδρώσει τα ινστιτούτα και τις εταιρίες που θα ξεφυτρώσουν για να πραγματοποιήσουν την πράσινη ανάπτυξη του Γιωργάκη Βαρβαροκτόνου; Ποιος έχει πραγματικό hands on τεχνολογικό και επιστημονικό know-how στην ελλάδα για κάτι τέτοιο; Θα εισάγουμε τεχνολόγους και επιστήμονες προς μέγιστη απαγοήτευση και αντίδραση των εγχώριων γενικοπαιδολόγων και πανεπιστημόνων που εναντιώνονταν στην «υπερεξειδίκευση» ή θα το γυρίσουμε στο «πατέντα αλα ελληνικά» και θα εξελιχθεί το project στην απόλυτη μιζοπανήγυρη όπως ό,τι άλλο έφερε μαζικούς ευρωπαϊκούς πόρους στο παρελθόν σε τούτο το κωλοχώρι;

Back from khakhis – back for good? Perhaps…

Όταν έγραφα περί της «νεκρανάστασής» μου δεν περίμενα να ματα-εξαφανιστώ τόσο εύκολα… Τελικά ο ΕΣ είχε άλλα σχέδια για μένα αφού το ζόρι συνεχίστηκε και μετά την επιστροφή από την παραμεθόριο. Αυτό βέβαια αποτελεί ένα τεράστιο rant – σεντόνι από μόνο του και δεν έχω καμία διάθεση να συγχιστώ βραδυάτικα. Έδω προσπαθώ να αποβάλω την φανταρίλα από το σύστημα μου, δεν θα κάτσω να κάνω και ανάλυση…

Η ουσία είναι πως κατάλαβα πόσο εύκολα θα «ρίξω» το blog για άλλες δραστηριότητες μόλις ζοριστώ στα χρονικά περιθώρια που μου παρέχονται. Όπως και να έχει, είμαι μιας γενιάς  που όσο  κομπιουτεράκιας κι αν είσαι, ανήκεις αναπόδραστα περισσότερο στο real world παρά στον κυβερνοχώρο.

So, I’m back αλλά μην βάλετε και κανά στοίχημα και σας πάρω στο λαιμό μου! 🙂

Rapid news bulletin…

Είχα πει πως «γύρισα» αλλά μάλλον λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την διαδικτυακή μου παρουσία. Το γενικόλογο «ιατρός μονάδος σε στρατόπεδο τουριστικής νήσου» μάλλον προϊδεάζει για κάτι αρκετά διαφορετικό από την πραγματικότητα. Η άμεση σύγκριση με «γείτονες» συναδέλφους γρήγορα απογοητεύει και χρειάζεται προσπάθεια για να πείσω τον εαυτό μου πως όλα είναι καλά με την σκέψη πως μπορούσε να είναι και χειρότερα (βλέπε απλό «φανταράκι»). Έτσι ούτε διανυκτέρευση έχω, ούτε ωράριο στελεχών όταν δεν εφημερεύω ούτε καμία ιδιαίτερη ανοχή στην γενικότερη παρουσία μου (ένοπλες αναφορές κτλ.). Μόνο σε ό,τι αφορά τις ευθήνες και τα καθήκοντά μου η μονάδα μου φαίρεται σαν στέλεχος. Τουλάχιστον ο απλός φαντάρος κάνει ένα 6ωρο υπηρεσίας και στα παπάρια του. Δεν έχει να νοιαστει για τίποτα, ούτε να ξυπνίσει στην μέση της νύχτας και να πρέπει εντός 3 λεπτών να χρησιμοποιήσει το μυαλό του στροφάροντας «στα κόκκινα».  Ίσως ακούγεται αλλαζονικό αλλά περίμενα περισσότερο σεβασμό και στον τύπο της δουλειάς μου αλλά και στις αφορούσες την υγεία απόψεις μου. Ας πούμε απλά πως η διοίκηση δεν «καίγεται» για θέματα ουσιαστικής υγείας παρά για την αποφυγή άμεσων ευθηνών επί των θεμάτων αυτών… Anyway, κάπως έτσι εξηγείται η ολική μου απουσία απο το διαδίκτυο αφού τις λίγες ώρες που διαθέτω «έξω» θα προτιμήσω να τις ξοδέψω σε οτιδήποτε άλλο παρά μπροστά από ένα TFT monitor. Τυχαία (για να μην πω ατυχώς παραμονή μεγάλης γιορτής) βρίσκομαι σε net cafe να «κάψω» μια κοντή έξοδο (19:30-23:00) που δεν κατάφερα να αξιοποίησω καλύτερα.

Τέρμα το προσωπικό ranting, πάμε σε γενικότερα rants, φυσικά περί γιατρών στο στρατό αφού δυστυχώς δεν έχω καμία ιδιαίτερη επαφή με άλλα θέματα. Ο γιατρός λοιπόν σε μια μονάδα (εξαιρούνται τα στρατιωτικά νοσοκομεία φυσικά) απασχολείται κατά 90% της υπηρεσίας του κάνοντας τον γραφέα. Η γραφειοκρατία του στρατού είναι πραγματικά μνημειώδης. Όσες «παλιοσειρές» βρεθήκανε σε κάποιο «πόστο» σίγουρα ξέρουν για τι πράγμα μιλάω και τώρα θα χαμογελούν που κουφάθηκα ο «ψάρακας». Φτάνεις λοιπόν σε σημείο σχεδόν να χαίρεσαι που ήρθε κάποιο κάπως σοβαρό περιστατικό για να γλιτώσεις από σφραγίδες, υπογραφές, ετησίες στελεχών, τηλέφωνα για ραντεβού σε νοσοκομεία και γιατρούς στελεχών και φαντάρων, ping-pong με το γραφείο κινήσεως για το πόσους έχεις αύριο για νοσοκομείο και με το 1ο γραφείο για το πότε και πως θα πάει κάποιος 401… (ή για την σπανιότερη αλλά κατά πολύ πιο πολύπλοκη περίπτωση του 414).  Όταν πάλι εξετάζεις κόσμο, 7 στους 10 είναι είτε «σαχλαμαρίτσες» είτε εντελώς μούφα για να γλιτώσουν μια υπηρεσία ή να πάρουν ένα ελεύθερο (υπηρεσίας, ασκήσεων, αρβυλών, ξυρίσματος, whatever). Ρε φιλαράκο στο σπίτι σου όποτε σε έπιανε συνάχι έτρεχες στον γιατρό στις 1 το βράδυ; Γιατρό ή νταντά ψάχνεις; Όσο για τις μούφες… έλεος πια! Κάπως έχει βγει η (χαζή και αβάσιμη) βρώμα πως ο γιατρός δεν μπορεί χωρίς σοβαρές απεικονιστικές εξετάσεις να διαγνώσει ή να απορρίψει την οσφυαλγία οπότε παίρνει τοις μετρητοις αυτόματα ότι του πούνε και μοιράζει ελεύθερα υπηρεσίας. Βλέπεις κι άλλα λιγότερο ψαγμένα όπως «τσιμπίματα» στο στήθος που μετά την εκτενή εξέταση «μετακομίζουνε» στη πλάτη κι ένα κάρρο άλλες μαλακίες και ψευτιές. Στατιστικά, οι χειρότεροι λουφαδόροι είναι οι ΕΠ.ΟΠ. γιατί ένα  ελεύθερο υπηρεσίας σημαίνει πως φεύγουν για τα σπίτια τους  (υποτίθεται πρέπει να μείνουν εκεί αλλά σιγά μην τους ελέγξει και κανένας) ενώ ο φαντάρος δεν μπορεί να πάει ούτε μέχρι το ΚΨΜ χωρίς να ρισκάρει καμπανίτσα και φυσικά η υπηρεσία που γλίτωσε θα ξεχρεωθεί αύριο μεθαύριο χάνοντας μια έξοδο. Φυσικά και οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί φεύγουν για το σπίτι, έχουν όμως συνήθως αρκετή αξιοπρέπεια ή/και αυτογνωσία ώστε να μην ξεφτιλίζονται στον γιατρό τους για λίγες ώρες λούφας. Έχεις βέβαια σαν γιατρός το μέγιστο όπλο του να τον δηλώσεις ως «Υγιή». Μιλάμε όμως για τακτικά πυρηνικά πλέον και όχι απλό οπλάκι αφού κάτι τέτοιο δεν «τον δίνει» απλά σαν λουφαδόρο στο βιβλίο του λόχου του (και τους ανώτερούς του) αλλά επισύρει αυτόματη καμπάνα. Από την στιγμή που θα ρίξεις τέτοια βόμβα ακόμα και στον χειρότερο πρηξαρχίδη και γαμοσείρη της μονάδας έχεις κάψει όλες τις γέφυρες επικοινωνίας με τους υπόλοιπους φαντάρους – θα τρέχεις μετά να προλάβεις καταστάσεις αντί να τις προβλέπεις έστω εν μέρει… άσε που παίζει να τρώς και φτυμμένη τυρόπιτα από το ΚΨΜ – GAME OVER! Προτιμάς λοιπόν τα ανώδυνα ψωροφάρμακα (Depon, αλοιφή voltaren, γαργάρες Betadine κτλ.) ή το γελοίο γενικόλογο ακρώνυμο Ε.Ο.Φ.Α. (εδώθησαν οδηγίες φαρμακευτικής αγωγής – χαχαχα!) χωρίς να δώσεις το αντίστοιχο πολυπόθητο ελεύθερο (που είναι και το μόνο που νοιάζει την διοίκηση κι ας καίγεται το στερέωμα) και όλοι συμβιβάζονται.

Δύο βασικές λοιπόν διαφοροποιήσεις από την δουλειά του γιατρού στην πολιτική ζωή σε κάνουν να ξενερώνεις αρκετά με αυτό που κάνεις: πρώτον οι τόννοι καθημερινής (και άρα οπουδήποτε αλλού αυτοματοποιούμενης) γραφειοκρατείας και δεύτερον, όποιος σου χτυπάει την πόρτα περνάει πρώτα από μια ιερά εξέταση καχυποψίας που καθιστά την λήψη ιστορικού (αναφερόμενα συμπτώματα κτλ.) σχεδόν άχρηστη, ειδικά αν «ανήκει» στην μνημονική σου μαύρη λίστα λουφαδόρων κινδυνεύοντας να την πατήσει κι αυτός κι εσύ σαν τον βοσκό που φώναζε «Λύκος! Λύκος!». Αυτά είναι τα standard που γίνονται παντού… Σε μερικά στρατόπεδα όμως υπάρχουν και πιο ξενερωτικά φαινόμενα που θεωρητικά θα έπρεπε να αναφαίρονται κιόλας αλλά «για κάποιο τυχαίο και άγνωστο λόγο» οι οπλίτες ιατροί αποφεύγουν συστηματικά να αναγάγουν σε σοβαρά ζητήματα. Από συζητήσεις με συναδέλφους διασπαρμένους στην ελληνική παραμεθόριο έχω συλλέξει τα εξής υπέροχα χωρίς ιδιαίτερη σειρά αναφοράς.

1) Ο Ιατρός – ρουφιάνος. Η θέση του γιατρού είναι πολύ λεπτή γιατί για να υπηρετήσει σωστά το λειτούργημά του θα πρέπει να είναι ενήμερος για ΠΟΛΥ προσωπικά θέματα στρατιωτών και στελεχών. Κάποιες φορές η διοίκηση παραβλέπει τον όρκο και την δεοντολογία μας αναζητώντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πληροφορίες, συχνά με την δικαιολογία πως αν κάτι απασχολεί τον τάδε φαντάρο ή το δίνα στέλεχος αυτό επιρρεάζει την εκτέλεση της υπηρεσίας τους. Αν όντως κρίνει ο γιατρός πως κάτι τέτοιο συμβαίνει θα κινηθεί παραπέμποντας τον ασθενή εκεί που πρέπει είτε για λύση του προβλήματος είτε για κρίση της ικανότητάς του – δεν χρειάζεται να ενημερώνεται ο διοικητής για υποψίες και εικασίες και εν τέλει το mental work-in-progress του γιατρού σε ότι αφορά τους ανθρώπους υπό την υγειονομική του φροντίδα και εποπτεία.

2) Ο Ιατρός – ιεροεξεταστής. Στις «ζόρικες» και πολύ μάχιμες μονάδες, οι «γιωτάδες» ιδίως για ψυχολογικούς λόγους καθώς και τα ευαίσθητα γενικότερα παιδιά αντιμετωπίζονται σαν την πανούκλα. Πραγματικός στόχος ενός γιατρού, τουλάχιστον όπως εγώ τον έμαθα και ορκίστηκα πως θα τηρώ, είναι να στηρίξει αυτά τα παληκάρια να συνεχίσουν την θητεία τους με ασφάλεια και υγεία, χωρίς αυτό να τους τραυματίσει σωματικά ή ψυχικά. Το τι θα πει ο γιατρός μαζί τους και πως θα το επιτύχει αφορά αυτόν και μόνο. Επίσης, αν χρειαστεί η συνδρομή τρίτων, αυτή θα πρέπει να γίνει  σύμφωνα με τις οδηγίες του και όχι όπως του καπνίζει του καθενός. Αντίθετα αρκετές διοικήσεις αναζητούν στον γιατρό ένα «κόφτη» που θα στείλει αδιάβαστο το κάθε φανταράκι είτε για αναβολή είτε για Ι5 σαν απλός γραφειοκρατικός διεκπαιρεωτής της επιθυμίας τους για «καθαρό» προσωπικό αδιαφορόντας για τις προσωπικές συνέπειες, όπως η Ιερά εξέταση έκαιγε «αιρετικούς» για να τους γλιτώσει από την αμαρτία. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα η επισήμανση του ιατρού για τις προσωρινές ή χρόνιες ιδιαίτεροτητες του ψυχισμού ενός φαντάρου καταλήγει στο άκρως αντίθετο αποτέλεσμα με «απόπειρες σωφρονισμού» του από ανθρώπους που καμία προετοιμασία ή εκπαίδευση δεν έχουν για τους απαιτούμενους λεπτούς χειρισμούς.

3) Ο Ιατρός – μαριονέττα. Είναι γνωστό πως ο στρατός αγαπά την τυπικότητα, την ομοιομορφία και την τήρηση κάποιων αυστηρών εθιμοτυπικών… και όχι άδικα αφού αυτό βοηθά στο αίσθημα της ενότητας και της μονάδας, εμψυχώνει και αποδίδει τον πρέποντα σεβασμό. Το κακό γίνεται όταν κανείς «κολλάει» στο τυπικό μέρος εις βάρος της ουσίας και εν προκειμένω της φροντίδας για την υγεία κάποιου / κάποιων. Έχουν φτάσει στα αυτιά μου περιπτώσεις που θα άφηναν άφωνο τον οποιονδήποτε αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα – κάτι το οποίο φυσικά ελέγχεται μιας και ο όρος ράδιο-αρβύλα δεν είναι καθόλου τυχαίος.  Ενδεικτικά αναφέρω δύο εξαιρετικά επικίνδυνα περιστατικά που ευτυχώς δεν είχαν συνέπειες για τους παθόντες…

α) Φαντάρος καταρρέει στην αναφορά. Ο γιατρός λαμβάνει προφορική διαταγή να μην προστρέξει σε βοήθεια παρά μετά το πέρας της αναφοράς και κινούμενος από το πίσω μέρος της παράταξης για να μην διαταράξει το σχήμα ή δίξει ασέβεια στην παριστάμενη διοίκηση. Πως μπορεί ο συμβολικός φόρος τιμής σε υποτιθέμενους και θεωρητικούς νεκρούς μιας αναφοράς εν καιρώ ειρήνης να υπερβαίνει τον κίνδυνο για την υγεία και την ζωή ενός πραγματικού φαντάρου μου διαφεύγει…

β) Στέλεχος που πάσχει από υπέρταση παραμένει στην μονάδα για εκτέλεση απρογραμμάτιστης υπηρεσίας (το γνωστό «μπιφτέκι»). Κακώς δεν έχει προνοήσει ώστε να έχει στοκ από τα χάπια του μαζί του και σταδιακά η αρτηριακή του πίεση ξεφεύγει από τον έλεγχο. Ο αξιωματικός υπηρεσίας αρνείται παράκληση του γιατρού για την προσωρινή αποδέσμευση του ή άλλα υπηρεσιακά μέτρα ώστε να προμηθευτεί να φάρμακά του πριν εκδηλωθεί μια πλήρης υπερτασική κρίση – πιθανώς θεώρησε την απόφασή του ως κατάλληλη τιμωρία για την όντως μη εφυη απρονοητικότητα του στελέχους.

Θα συνέχιζα το rant αλλά ο χρόνος πιέζει και η έξοδος τελειώνει… Δυστυχώς είμαι μ’ένα ρολόι στο χέρι. Ελπίζω να έχω πιο ευχάριστα νέα την επόμενη φορά που θα «καίω» μια έξοδο ή που επιτέλους θα έχω αρκετό χρόνο ώστε να ασχοληθώ και με την διαδικτυακή μου παρουσία χωρίς να στερούμαι κάτι άλλο πιο ουσιαστικό.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕ… ΑΡΜ!

Εκείνο το τσίρκο που το λέγανε Italia

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία με την λίγο-πολύ αναμενόμενη νίκη του Berlusconi αλλά και το «σοκ» του ολέθρου της παραδοσιακής και άκρας αριστεράς («Αριστερά Ουράνιο Τόξο» – Sinistra Arcobaleno) που έμεινε εκτός βουλής συζητήθηκαν και συζητιούνται ακόμα πολύ και στην Ελλάδα. Διαβάζω λοιπόν τόσο σε έντυπες εφημερίδες όσο και σε blog ή ακόμα και ακούω πολιτικούς εντός και εκτός βουλής να κάνουν αναλύσεις, προσομοιώσεις και συγκρίσεις με την ελληνική πολιτική σκηνή που είναι εντελώς άκυρες.

Εδώ λοιπόν συγκαταλέγω και διορθώνω – πάντα κατά την δικιά μου άποψη ως ανθρώπου που ζούσε την όλη φάση από κοντά μέχρι πριν κανά μήνα – τις πιο χοντρές «πατάτες» που εκτοξεύθηκαν.

1. Οι τελευταίες εκλογές στην Ιταλία έδειξαν αναστροφή του σκηνικού και περάσαμε σε ενίσχυση του δικομματισμού σε ένα ιστορικά πολυκομματικό περιβάλλον. Τρίχες κατσαρές! Το πολιτικό σκηνικό αλλά και η ίδια η λαϊκή βάση είναι καθαρά «διχοτομημένο» εδώ και ποολλλααααά χρόνια. Από και καλά «διπολισμό» περάσαμε σε τεχνητό δικομματισμό. Και λέω τεχνητό γιατί δεν έγινε καμία ουσιαστική διεργασία σύγκλισης των αρχικών κομμάτων για την δημιουργία των 2 νέων παρά απλά οι δύο συμμαχίες αυτοβαφτίστηκαν κόμματα συμπεριλαμβάνοντας ολόκληρα τα παλιά συστατικά σαν «ρεύματα» που μάλιστα διατήρησαν στο ακέραιο τους δικούς τους μεμονομένους κομματικούς μηχανισμούς!! Δηλαδή τι να μας πει το Partito Democratico όταν οι τοπικές οργανώσεις των DS είχαν κρατήσει μέχρι το έμβλημα έξω από την πόρτα έχοντας ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο; Όσο για το «κόμμα του λαού της ελευθερίας» του Μπερλούσκα… ε, εκεί είναι απλά να βάζεις τα γέλια. Ακόμα κι αν προσπεράσεις τα γραφεία της «ανύπαρκτης» πλέον Alleanza Nazionale, είναι κομμάτι δύσκολο να καταλάβεις τι σκατά κομματική συνοχή μπορεί να έχουν μεταξύ τους Βόρρειοι αυτονομηστές, Νότιοι αυτονομηστές (ναι, μαζέψανε και αυτούς!!!!), τύποι που «δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι κακό να σε λένε φασίστα» και θιασώτες του «φιλελευθερισμού» αν και στην ουσία οι περισσότεροι γουστάρουν απλά το προσωπικό βόλεμα των εταιριών τους. «Άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς» λέμε εδώ στο ελλάντα για αυτή την φάση…

2. Το Δημοκρατικό Κόμμα (Partito Democratico – PD) του Walter Veltroni είναι ένας κεντροαριστερός σχηματισμός. Αρχίδια μάντορλες που λέμε κι εμείς οι λαϊκοί τύποι… 😛 Μπορεί μέσα στον σχηματισμό αυτό να εμπεριέχονται οι DS (Democratici della Sinistra) – οι οποίοι κιόλας μη φανταστείτε πως είναι τίποτα αριστεράρες βαμμένοι παρά πιάνουν από την αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ μέχρι την Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ με ελληνικά δεδομένα – αλλά αυτό είναι το αριστερότερο κομμάτι του PD, ενώ άμα δεις και τα δεξιότερα θα πάθεις ολίγον λουμπάγκο. Γιατί περιέχει και κάτι θρησκο-γκαγκά τύπους της πρώην Μαργαρίτας που είναι σκέτα τσιράκια του Γερμαναρά (ναι, αυτού του …μη πω καμιά κουβέντα τώρα… που πήγε τσάρκα στις ΗΠΑ) και με οικονομικές αντιλήψεις κεντροδεξιάς. Μπορεί αυτοί να είναι λιγότεροι σαν «ψηφαλάκια» που λέει και ο Καφετζόπουλος αλλά όποιος έχει ζήσει Ιταλία ξέρει πως μπορούν να ανοίξουν (ή να κλείσουν αντιστοίχως τα συμφέροντα) πολλές και σοβαρές Πόρτες. Αν αποφασίσουν λοιπόν αυτοί πως κάτι δεν πρέπει να γίνει, ε, όσο και να σκούζουν οι DS, ΔΕΝ θα γίνει… Το είδαμε το έργο ήδη με το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης που έγινε γαργάρα, την μη αλλαγή του πλέον συντηρητικού νόμου σε ολόκληρη την ευρώπη για την έρευνα σε (και πιθανόν θεραπεία με) βλαστοκύτταρα, με το θέμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης (που τελεί στην «δημοκρατική και ευρωπαϊκή» τάχαμου Ιταλία υπό πογκρόμ). Αυτές ακριβώς τις αντιφάσεις μεταξύ προοδευτικών κεντροαριστερών και των θρησκογκαγκά συμμάχων τους στο PD εκμεταλεύτηκε ο Μπερλούσκας και η πληθώρα ΜΜΕ που διαθέτει, φέρνοντας τεχνιέντως στο προσκήνιο ψευδοδιλήμματα και δήθεν σκάνδαλα για τις εκτρώσεις, ώστε να τονιστούν στους ψηφοφόρους οι εμπειρίες ακυβερνησίας και κοκορομαχιάς που χαρακτήρισαν την κυβέρνηση Prodi και να πέσει στο κενό ο ισχυρισμός του PD πως «τώρα που ξεφορτωθήκανε τους ακροαριστερούς δεν θα ξαναγίνουν τέτοια σκηνικά». Γιατί οι μαλάκες τσίμπησαν και έγινε της Κορέας μεταξύ τους 2 μήνες πριν τις εκλογές… Ε, ποιος θα κάτσει να τους ψηφίσει μετά;

3. Το «Κόμμα του Λαού της Ελευθερίας» είναι κεντροδεξιό. Καλή μπούρδα κι αυτή. Καταρχήν το «κόμμα» αυτό δεν είναι καν αμιγώς κόμμα (βλέπε παραπάνω). Ύστερα, έχουν και αυτοί μέσα τους δικούς τους θρησκογκαγκά, κάτι εθνικιστές και ξενόφοβους, κάτι φασιστο-αναπολούντες, αυτονομιστές και δεν συμμαζεύεται… Φυσικά, σε προεκλογικά πάνελ, όταν οι του Veltroni απευθύνονταν στους αντιπάλους τους ως «κεντροδεξιά», ως αντιδιαστολή με την δικιά τους, δήθεν, «κεντροαριστερά», γινόταν το έλα να δείς. Οι και καλά κεντροδεξιοι σκούζανε πως δεν είναι δεξιοί αλλά καθαρό ΚΕΝΤΡΟ! Μιλάμε για απίστευτα σουρεάλ σκηνικό, τύπος της λέγκας του Βορρά (αυτονομιστής και δηλωμένος ρατσιστής με υπόνοιες αντισημιτισμού) να «σκίζεται» να αποδείξει πως δεν είναι κεντροδεξιός παρά κεντρώος καθαρόαιμος. ΕΛΕΟΣ ΡΕ!!! Τελικά ο μόνος τομέας που θα επιδείξουν κεντροδεξιό πρόσωπο θα είναι η οικονομία, γιατί στα άλλα θα τους πάρει ο διάολος τους μακαρονάδες.

4. Η κομουνιστική και άκρα αριστερά του Ουράνιου Τόξου «τιμωρήθηκε» από τον λαό γιατί συνεργάστηκε με την ουσιαστικά κεντροδεξιά και αντιλαϊκή κυβέρνηση Prodi. Χαχαχαχαχαχα! Εδώ γελάμε! Ο Φαουστούλης και οι δικοί του πήραν τον πούλο ακριβώς επειδή ΔΕΝ συνεργαστήκανε. Η κυβέρνηση Prodi έχασε την λαϊκή υποστήριξη όχι για τα μέτρα της αλλά για το καραγκιοζιλίκι της. Και τα σπασμένα τα πλήρωσαν πιο πολύ αυτοί που εμφανίστηκαν σαν οι πρωτομάστορες στην παγίδευσή της στην απραξία, την ακυβερνησία και τέλος την ανυποληψία. Γιατί πρέπει να είναι πραγματικά μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο να προσπαθεί ο πρωθυπουργός να συμφωνήσει με τους κοινοβουλευτικούς συμμάχους τον προϋπολογισμό και στην πορεία διαμαρτυρίας της ΓΣΕΕ επί ευκαιρίας να είναι στην πρώτη γραμμή και να κρατάνε το πανώ (κατά της κυβέρνησης) ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΥΠΟΥΡΓΟΙ!!! Οι οποίοι μάλιστα δεν ιδρώσαν καν για το αν θα παραμείνουν στις καρέκλες τους, αφού ο καημένος ο Ρομάνο τους είχε απόλυτη ανάγκη για την πλειοψηφία… Να βγαίνει ο πρωθυπουργός να ανακοινώσει μέτρα το πρωί και μέχρι το βράδυ να υπάρχουν 4 υπουργοί υπέρ, 3 εναντίον, κάποιοι «no comment» και να έχουν βριστεί μεταξύ τους. Έχετε δει πολλούς υπουργούς να βάλλουν από την τηλεόραση κατά της κυβέρνησης που συμμετέχουν γιατί λέει λειτουργεί «ταξικά και καπιταλιστικά»; Μπορεί τελικά η κυβέρνηση να έπεσε τυπικά από την παραίτηση του κεντροδεξιού Mastella εν όψει του σκανδάλου που έβρισκε τον ίδιο και την γυναίκα του ποινικά διωκόμενους για διαφθορά, ρουσφέτια και δωροδοκίες, αλλά είχε καιρό πριν παραλύσει και χάσει το παιχνίδι για τις επόμενες εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνονταν. Η παραδοσιακή και κουμουνιστική αριστερά της Ιταλίας τιμωρήθηκε εκλογικά από τους ψηφοφόρους γιατί εμφανίστηκε ανώριμη να κυβερνήσει, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, απομονωμένη σε έναν αντιπολιτευτικό ρόλο και λόγο που καθιστά την αντίδραση αυτοσκοπό.

5. Ο Berlusconi και/ή συνεργάτες του έχουν στενές σχέσεις και/ή συνεργασία με τις διάφορες μαφιόζικες οργανώσεις που λιμαίνονται τον ιταλικό νότο (και όχι μόνο). Αυτό βέβαια δεν είναι «καθαρό ψέμα». Είναι απλά μισή (για να μην πω ένα πέμπτο) αλήθεια! Όποιος έχει ασχολειθεί έστω ξώφαλτσα με την πολιτική σε οποιοδήποτε επίπεδο στον ιταλικό νότο, ξέρει πως τα «καλά παιδιά» βρίσκονται παντού. Το ότι έχει κάποιος κάρτα μέλους της Rifondazione Comunista δεν αποκλείει την συμμετοχή του και σε «άλλους» μηχανισμούς. Η τελευταία «βόμβα» πολιτικής ανάμιξης της Camorra (της οργάνωσης της Νάπολης και της Καμπάνιας στο σύνολό της) αφορούσε την χρηματοδότηση και παρασκηνιακή προεκλογική εκστρατεία υπέρ συγκεκριμένου δημοτικού συμβούλου σ’ ένα από τα πιο «παραδοσιακά», κακόφημα, υποβαθμισμένα, επικίνδυνα και ελεγχόμενα από το οργανωμένο έγκλημα δημοτικά διαμερίσματα της πόλης (Rione Sanità). Σε ποιον σχηματισμό ανήκε ο υποψήφιος; Μα φυσικά στους Verdi (οικολόγους – πράσινους)!!!! Σε μια πόλη που το οργανωμένο έγκλημα έχει στήσει παζάρι παράνομων χωματερών όπου και τοποθετεί οτιδήποτε πιο τοξικό και επικίνδυνο παράγει η μισή ευρώπη με τζίρο δισεκκατομυρίων, η ίδια αυτή εγκληματική οργάνωση «σπρώχνει» στην πολιτική καταξίωση έναν οικολόγο! Γιατί άραγε; Μήπως δεν θα ζήταγε ανταλλάγματα αργότερα; Μόνο κάποιος παντελώς ηλίθιος δεν θα καταλάβαινε πώς και γιατί εμφανίστηκαν κάποιοι όψιμοι υποστηρικτές της οικολογικής του ρητορίας μέσα από την εγκληματική καρδιά της πόλης. Κι αν ήταν τόσο ηλίθιος δεν θα είχε φτάσει ως εκεί ώστε να χρειάζεται «ψηφαλάκια». Επίσης, το ποια συμφέροντα και πώς εξυπηρετήθηκαν με τον όλο σκουπιδοχαμό που έγινε στην Νάπολη στις αρχές του έτους είναι ένα ολόκληρο σεντόνι από μόνο του – αρκεί να πούμε μόνο πως δεν ήταν όλες οι διαδηλώσεις από «αθώους αγανακτισμένους πολίτες», πως υπήρξε προεργασία μηνών για την δημιουργία «αίσθησης κρίσης» με αύξηση της εγκληματικότητας σε γειτονιές πρώην άβατα κλπ. Ας αφήσουμε λοιπόν τις ρομαντικές ωραιοποιήσεις που θέλουν τους «αντιμπεριαλιστές» κόντρα στους – κατά πολύ σκληρότερους του κράτους – «κρυφούς» δυνάστες του ιταλικού λαού. Ούτε καν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες του ’70-’80 δεν τόλμησαν να κοντράρουν τα «καλά παιδιά» παρά μάλιστα συνεργάστηκαν με την Camorra εξαγοράζοντας οπλισμό για «εξυπερετήσεις» στην Νάπολη όσο «απελευθέρωναν» τον πλούσιο Βορρά από το «αστικό καπιταλιστικό κράτος». Οι δολοφονίες και απαγωγές που διέπραξαν οι BR στην Νάπολη στους μήνες μετά τον καταστροφικό σεισμό του 80 άνοιξαν τον δρόμο για την ανάληψη του πλήρη ελέγχου από την Camorra της ανέγερσης των νέων εργατικών κατοικιών στο Secondigliano για την στέγαση των σεισμόπληκτων. Τα επόμενα χρόνια η περιοχή θα μετατρεπόταν σ’ ένα πλήρως ελεύθερο γκέτο διακίνησης ναρκωτικών και όπλων που θα άπλωνε τα πλοκάμια του ακόμα και σε άλλες χώρες της ευρώπης και που συνεχίζει να «παράγει» ακόμα και τώρα πλήθος νεκρών από τον εμφύλιο ανάμεσα στα «μεγαλοστελέχη» του. Αν ποτέ ψωνίσατε κόκα στην Barcelona, μάλλον προϊον των scisionisti (αποσχισθέντες από το clan Di Lauro) της εν λόγω περιοχής ήταν! 😉 Τα περί «δεξιών μαφιόζων» και «αριστερών αντι-μαφιόζων» τα ακούω λοιπόν βερεσέ! Μοναδικό πολιτικό «μπλοκ» που έχει σχέσεις ειλικρινούς μίσους με τους μαφιόζους και δη τους camorristi είναι (όσο κι αν δεν «βολεύει» να το λέμε) οι φασίστες-αναπολούντες τον Duce. Κι αυτό διότι στο τέλος του Β’ παγκοσμίου οι αμερικάνοι αποβιβάσανε μαφιόζους στην νότια ιταλία (π.χ. τον Λάκυ Λουτσιάνο στην Νάπολη) ώστε να στηριχθεί η απόβασή τους σε μια λαική βάση που είτε θα τους υποστήριζε είτε θα έμενε αμέτοχη με αντάλλαγμα την ανοχή των στρατευμάτων στην αναδιάρθρωση και αναβίωση της μαφίας. Βέβαια αυτή η «άκρη» δεν έμεινε ανεκμετάλευτη και αργότερα, όταν χρησιμοποιήθηκε για να στήσει πογκρόμ κουμουνιστών στην ύπαιθρο του νότου ενώ το «δημοκρατικότατο» ιταλικό κράτος παρέμενε αμέτοχο ως πόντιος πιλάτος.

Της ντόπας οι αιρετικοί…

Με όλο το σούσουρο που έχει γίνει τις τελευταίες μέρες για το doping η συζήτηση συχνά ξεφεύγει από τα στενά (ακόμα και «τηλε-εισαγγελικά») όρια του παρόντος σκανδάλου και ακουμπάει την, εκάστοτε κατά την γνώμη του γράφοντος, «ρίζα του κακού». Η πιο ριξικέλευθη πάντως πρόταση που διάβασα βρίσκεται στο Συνιστολόγιο το οποίο δηλώνει πως το doping θα πρέπει πολύ απλά να αφεθεί πλήρως ελεύθερο. Μια θέση που υποθέτω ο συγγραφέας θεωρεί «επιβεβλημένη» χάριν ιδεολογικού προσανατολισμού όπως πολλοί συμπαθούντες το ΚΚΕ αρνούνται πεισματικά να δεχθούν πως η Α. Γερμανία συστηματικά ντοπάριζε τους αθλητές της, τώρα που η κουβέντα των ημερών αναμόχλευσε και τις παλιές εκείνες ιστορίες.

Στο εν λόγω κείμενο του Συνιστολογίου διάβασα αρκετά παράξενα που προσδίδουν στον αθλητισμό και την ΥΓΕΙΑ τον χαρακτήρα ενός οινομικού μεγέθους που θα μπορούσε να «αυτορυθμιστεί» διαμέσω μιας ιδιότυπης «ελεύθερης αγοράς».

[…] α) Το ντόπινγκ αλλοιώνει την γνησιότητα του αποτελέσματος και της προσπάθειας των αθλητών.
Λήψη του ζητουμένου: προϋπόθεση της «αλλοίωσης της γνησιότητας του αποτελέσματος και της προσπάθειας των αθλητών» είναι η απαγόρευση της φαρμακεύσεως, διότι αν η φαρμάκευση είναι επιτρεπτή και γνωστή σε όλους εκ των προτέρων ουδείς αλλοιώνει, ουδείς εξαπατά, ουδείς νοθεύει.[…]

Μάλιστα… Τι ακριβώς είναι ένα άθλημα και ποια η διαφορά του από ένα «σπορ»; Γιατί το άλμα επί κοντώ είναι άθλημα ενώ η Φόρμουλα 1 «σπορ»; Σίγουρα η σωματική και πνευματική καταπόνηση ενός πιλότου F1 αλλά και η απαιτητική σωματική και οδηγική προπόνηση δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες και σίγουρα σαφώς μεγαλύτερες π.χ. από έναν τοξοβόλο. Η διαφορά έγκειται στο ότι ένα άθλημα κρίνει πρωτίστως τις ικανότητες του ίδιου του αθλητή ενώ η επιρροή διαφόρων τεχνολογικών βοηθημάτων συνειδητά κρατιέται στο μίνιμουμ δυνατόν και ορίζονται πολύ σκληρά standards για την αποφυγή ή τέλος πάντων ελαχιστοποίηση της συμβολής της τεχνολογίας στην διάκριση ή μη του αθλητή. Σας θυμίζω πως ένας ανάπηρος δρομέας έμεινε εκτός (κανονικών, όχι πάρα-) Ολυμπιακών παρότι του το επέτρεπαν οι χρόνοι γιατί τα προσθετικά του πόδια θεωρήθηκαν αβαντάζ σε σύγκριση με τα βιολογικά των υπολοίπων αθλητών. Δεν είμαι μηχανικός, ούτε έχω στα χέρια μου μετρήσεις που να δικαιολογούν ή να καταδικάζουν την απόφαση αυτή. Σημασία έχει πως η «τεχνολογική διαφορά» κρίθικε ικανό στοιχείο για να τον αποκλείσει. Αν αφήσουμε το doping ελεύθερο, δεν θα κρίνεται ο αθλητής αλλά το ιατρικό/βιοχημικό/τεχνολογικό team πίσω του (και φυσικά και οι χρηματικές δυνατότητες του ίδιου και των υποστηρικτών του). Δεν θα είναι πια αθλητισμός αλλά «σπορ»…

[…]β) Το ντόπινγκ θέτει σε κίνδυνο την υγεία των αθλητών και ιδίως των ανηλίκων.
Κηδεμονισμός: οι (ενήλικες) αθλητές μπορούν μόνοι τους, σαν μεγάλα παιδιά που είναι, να αποφασίσουν αν τους συμφέρει να αναλάβουν τον κίνδυνο του καπνίσματος, της γρήγορης οδήγησης, της χοιρινής μπριζόλας ή της φαρμάκευσης. Είναι αξιολογικά αντιφατικό να θεωρήται ο πυγμάχος αρκετά ώριμος να αναλάβη τον κίνδυνο να του σφυροκοπήσουν το κεφάλι, με κίνδυνο να πάθη αιμάτωμα, αλλά ανώριμος να πιη ένα χάπι στανοζολόλη.

Η κοινωνία συχνά επιλέγει απαγορεύσεις για την προστασία των πολιτών της όταν η ενημέρωση/εκπαίδευση δεν είναι αρκετές. Έτσι και το κάπνισμα θα είχε πλήρως απαγορευθεί αν η χρήση του δεν ήταν τόσο ευρεία και το business πίσω του τόσο τεράστιο. Για την γρήγορη οδήγηση… ας απαντήσει η τροχαία, εγώ παρακαλώ να μην βρώ τον συγγραφέα στην εθνική και με πετάξει σε καμιά στροφή. Όσο για την χοιρινή μπριζόλα και την διατροφή γενικότερα… μπορεί να μην απαγορεύεται η χρήση/κατάχρησή της, υπάρχουν όμως θεσμοθετημένα πλαίσια και κανόνες σύμφωνα με τους οποίους ρυθμίζεται η διάθεση τροφίμων στην αγορά. Έτσι δεν μπορώ να βγάλω μπριζολάκια με ποντικοφάρμακο στα ράφια μόνο και μόνο επειδή θα αναγράφω το συστατικό στην ετικέτα με μια μεγάλη νεκροκεφαλή! Για την πυγμαχία ή και άλλα «ιδιαιτέρως επικίνδυνα» αθλήματα μπορούν να ειπωθούν πολλά. Καταρχήν ακόμα και θεωρητικά «ευγενή» αθλήματα ελοχεύουν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία και την ζωή του αθλητή (ιππασία, κατάδυση, ποδόσφαιρο, ρίψεις – ιδιαίτερα σφύρας). Σε όλα τα αθλήματα ωστόσο, αυτός ο κίνδυνος είναι συνδεδεμένος με την ίδια την διαδικασία εκτέλεσης του «άθλου» και όχι με την προπαρασκεύη για αυτήν. Έτσι, όσο πιο ικανός είναι ο αθλητής τόσο μικρότερος και ο κίνδυνος. Αν δεν μπορείς να κουμαντάρεις ούτε γάϊδαρο και προσπαθήσεις να κάνεις άλματα με άλογο είναι σχεδόν βέβαιο πως θα χτυπήσεις… Αντίθετα στο doping η αύξηση της ικανότητας ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ την αύξηση του κινδύνου! Επίσης, σε όλα τα αθλήματα γίνεται προσπάθεια ΕΠΙΒΟΛΗΣ standard ελαχιστοποίησης του κινδύνου («μάσκες» και γάντια στο box, κράνη σε ποδηλάτες και ιππείς κ.λ.π.) ενώ ένας άτυπος ανταγωνισμός του doping πίσω από τους αθλητές αντίθετα θα τον ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕΙ. Όπως λοιπόν όλοι ανεξαιρέτως οι ποδηλάτες υποχρεώνονται να φοράνε κράνος κι ας φωνάζει κάποιος πως «τον εμποδίζει», έτσι υποχρεώνονται όλοι οι αθλητές να μην χρησιμοποιούν επικίνδυνες για την υγεία τους ουσίες που θα τους «βοηθάνε». Ακόμη, ο συγγραφέας πέφτει σε ένα επιπλέον σφάλμα λογικής. Όλες οι δραστηριότητες που περιγράφει ως ελεύθερες παρότι επιβλαβείς έχουν ως μοναδική ενίσχυσή τους την δραστηριότητα την ίδια και όχι επιπλέον κίνητρα. Καπνίζεις γιατί «σε φτιάχνει» η νικοτίνη και όχι γιατί κερδίζεις πόντους μετά το 2ο πακέτο! Το doping αντίθετα γίνεται όχι γιατί κανείς «φτιάχνεται» με στεροειδή αλλά γιατί μπορεί να αποδώσει σε δόξα και χρήμα…

[…]γ) Το ντόπινγκ είναι αντίθετο με τις θεμελιώδεις αρχές του Ολυμπισμού, του ευ αγωνίζεσθαι και της ιατρικής ηθικής.
Ηθικισμός: το ολυμπιακό κίνημα και οι ιατροί, αν θεωρούν ότι προσβάλλεται η ηθική τους, ας λάβουν τα μέτρα τους. Κανείς δεν απαγορεύει στους μεν ή στους δε να προσφέρουν πρόσβαση στις υπηρεσίες τους μόνο σε όσους αθλητές δεν φαρμακεύονται, να καθορίζουν σχετικώς κανόνες, να προβαίνουν σε ελέγχους κ.λπ.[…]

Ως γιατρός νιώθω πως πρέπει να ξεκαθαρίσω τα περί ιατρικής ηθικής (για τα άλλα ας αποτανθούν οι αρμόδιοι και οι θιγόμενοι). Υποχρεούμαι λοιπόν και ηθικά αλλά και νομικά να παράσχω τις υπηρεσίες μου σε ΟΛΟΥΣ όσους τις ζητήσουν/χρειαστούν ανεξάρτητα από το αν συμφωνώ με τις θέσεις τους, απόψεις, ιδεολογίες, ράτσες, whatever. Από την άλλη υποχρεούμαι και ηθικά αλλά και νομικά να δρω ΥΠΕΡ της υγείας του ασθενή μου και ούτε και ο ίδιος ο ασθενής μπορεί να μου επιβάλλει μια δράση αντίθετη προς αυτή την αρχή. Έτσι κι αν ακόμη ο ίδιος μου ζητήσει «να του γράψω» αναβολικά, ψυχοφάρμακα ή ό,τι άλλο που κατά την ιατρική δεν έχουν σαφή θεραπευτικό ρόλο στον εν λόγω ασθενή, ΟΡΘΩΣ ΩΦΕΙΛΩ να αρνηθώ. Αυτές οι αρχές οδηγούν στο συμπέρασμα πως αν ελευθερωθεί το doping, τότε θα γίνεται υπό την «εποπτία» του ΟΠΟΙΟΥ κομπογιαννίτη, επίορκου γιατρού και σχετικο-άσχετου προπονηταρά. Οι κατεστραμμένοι όμως οργανισμοί των πρώην ντοπαρισμένων αθλητών θα είναι ευθύνη της πολιτείας και των ευσυνείδητων γιατρών… Δεν είναι κάπως «ασύμμετρο» αυτό; Πως ο συγγραφέας απαξιώνει και ισοπεδώνει τον ιπποκρατικό όρκο ως απλά την «ηθική μιας συγκεκριμένης κάστας» είναι από μόνο του αποδεικτικό στοιχείο της ελαφρότητας των σκέψεών του.

Επ’ αυτού θα ήθελα να επισημάνω το σχόλιο στο ίδιο άρθρο κάποιου ni-me που λόγω της αναφοράς του με πρώτο πλυθηντικό πρόσωπο στους γιατρούς μου προκαλεί ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ. Θα σχολιάσω λοιπόν εκτενώς το δικό του σχόλιο εδώ:

– Οι γιατροί μπορούμε πολύ εύκολα να βγάλουμε την ουρά μας απ’έξω, επικαλούμενοι την φράση που αναφέρεις.
Με αυτόν τον τρόπο όμως το ντόπινγκ θα γίνεται υπό την επίβλεψη του τζέκου, του βαβύλη, του ζαχόπουλου κτλ
Αυτό είναι που θέλουμε; Είναι αυτό προς όφελος της υγείας των αθλητών;

Η φράση στην οποία αναφέρεται και η οποία κατατέθηκε από άλλο σχολιαστή είναι η «ΟΥ ΔΩΣΩ ΔΕ ΟΥΔΕ ΦΑΡΜΑΚΟΝ ΟΥΔΕΝΙ ΑΙΤΗΘΕΙΣ ΘΑΝΑΣΙΜΟΝ» από τον ιπποκράτειο όρκο. Η ουσία της αντίθεσης στο doping είναι λίγο πιο αναλυτική: Κάθε φάρμακο είναι και «φαρμάκι» και αφού κανένα στόχο και λόγο υγείας δεν εξυπερετεί, το «ισοζύγιο» ωφέλους-ζημίας θα είναι μόνιμα αρνητικό και άρα αποφευκτέο. ΦΥΣΙΚΑ και δεν πρέπει οι γιατροί να έχουν μέρος της ευθύνης και επίβλεψης του doping και ΦΥΣΙΚΑ αυτό είναι προς το ώφελος της υγείας των αθλητών, αφού ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ το doping είναι επιβλαβές!!! Την μόνη «ρύθμιση» του ντοπαρίσματος που μπορεί να κάνει ένας γιατρός που σέβεται τον όρκο του και την υγεία του αθλητή είναι η απαγόρευσή του για λόγους υγείας. Διαφορετικά ρε ni-me θα καπνίζαμε με τις οδηγίες των γιατρών!

– Πρέπει να δούμε την πρακτική πλευρά του ζητήματος.Το ντόπινγκ είναι παράνομο σχεδόν παντού – αυτό δεν απέτρεψε και πολλά απ’ό,τι βλέπω.

Η λάθος/ανεπαρκής/ανεπιτυχής εφαρμογή ενός κανονισμού δεν συνεπάγεται πως ο ίδιος ο κανονισμός είναι λάθος. Αν θες να πετύχει ας κάνουμε ΜΟΝΙΜΟΥΣ τους ελέγχους (π.χ. ανά τρίμηνο) σε όλους τους επαγγελματίες και ημιεπαγγελματίες αθλητές οπότε ούτε «καρφωτές», ούτε δήθεν ή όντως αιφνιδιαστικούς ελέγχους με τις συνεπαγόμενες «κεντεριάδες», ούτε κληρώσεις και τύχες και ατυχίες θα έχουμε.

Επειδή ακριβώς είναι παράνομο, κανένας επιστήμονας δεν είναι σε θέση να μιλήσει γι’αυτό τεκμηριωμένα.Για τα νόμιμα φάρμακα υπάρχουν ειδικές λίστες (όπως του ΕΟΦ στην χώρα μας, η Rote Liste στην γερμανία κτλ), στις οποίες ανατρέχει ο γιατρός για να δει τι είναι τι, τι κάνει κτλ.
Στο ντόπινγκ, αντίστοιχο ρόλο έχει αναλάβει ο κινέζος που τα φτιάχνει και ο Ακάλυπτος που τα εισάγει, αν έχω καταλάβει καλά.

Απορώ αν όντως ο ni-me είναι γιατρός… Τα αναβολικά στεροειδή είναι τοξικά εκ της φαρμακοδυναμικής τους δράσης – αν δεν ήταν τοξικά δεν θα είχαν και αναβολικό ρόλο! Επιπλέον τοξικότητα ή άλλες επιπλοκές μπορούν εύκολα να δοκιμαστούν σε προ-κλινικό στάδιο (να ‘ναι καλά τα ποντικάκια μας!). Υπάρχει πληθώρα ερευνών και πειραμάτων για συγκεκριμένες ουσίες στην βιβλιογραφία οπότε και δεν ισχύει πως επαφύεται κανείς στον «κινέζο» του. Μια «γύρα» στο pubmed θα σας πείσει. Η Λίστα του εκάστοτε ΕΟΦ αναφέρεται σε ουσίες των οποίων η κυκλοφορία (και άρα η σχετική δράση και ασφάλεια) έχει εγκριθεί. Κύριε ni-me δεν μπορείς να διαθέσεις σε ασθενή σου φάρμακο που δεν είναι στην λίστα αυτή χωρίς να περάσεις τα «σαράντα κύμματα» και να αποδείξεις και την ασφάλεια αλλά και την χρησιμότητα της συγκεκριμένης θεραπείας για τον συγκεκριμένο ασθενή. Γιατί άραγε η διαδικασία για τα αναβολικά θα έπρεπε να είναι διαφορετική; Γιατί θα έπρεπε ο ΕΟΦ να τα συμπεριλάβει στην λίστα του αφού είναι εκ φύσεως ανασφαλή (καμία αποδεδειγμένη θεραπευτική ένδειξη και πλήθος βαρύτατων αντενδείξεων, ανεπιθύμητων ενεργειών και τοξικότητας / καρκινογεννητικότητας / τερατογεννητικότητας);

Προφανώς κανείς δεν μπορεί να ερευνήσει αυτές τις ουσίες επίσημα, σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν για την ιατρική έρευνα.Ακόμα και αν εμπλακεί γιατρός στην διαδικασία, ό,τι κάνει θα το κάνει στα σκοτείνα και στην ζούλα με ό,τι αυτά συνεπάγονται.

Από πότε δεν επιτρέπεται το doping, η χρήση ναρκωτικών και ό,τι άλλο στα ποντίκια, λαγουδάκια, χιμπατζήδες, whatever, με σκοπό την ιατρική έρευνα; Εκτός και υποννοεί ο κύριος ni-me πως θα έπρεπε να μπορούμε να κάνουμε ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ πειράματα σε ανθρώπους πριν καν αποδείξουμε την μη επικινδυνότητα ενός οποιουδήποτε φαρμάκου!!! Δηλαδή εσείς θα δοκιμάζατε ένα αντιβιωτικό νέας σύνθεσης κατευθείαν σε όποιον κακομοίρη το αποδεχθεί, πριν κάνετε βασικές τοξικολογικές έρευνες σε πειραματόζωα;! Και αφού για τις περισσότερες ουσίες που χρησιμοποιούνται στο doping σήμερα έχει ήδη αποδειχθεί η απαράδεκτη τοξικότητα και επικινδυνότητά τους, εσείς επιμένετε πως θα έπρεπε να γίνουν ΚΑΙ σε άνθρωπο πειράματα για αυτές τις ουσίες;!!

Ακόμα και αυτό που γράφεις “η φαρμάκευση είναι πολύ επικίνδυνη” απορώ πώς στηρίζεται.Έχουν δημοσιευθεί αξιόπιστες μελέτες σχετικά με κάθε ουσία που μπορεί να χορηγηθεί ή βασίζεται περισσότερο σε δημοσιεύματα όπου 16χρονη αθλήτρια με εμφάνιση καλομοίρας έχει γίνει στα 40 της σαν τον Τάκη Τσουκαλά;

Αν πιστέυετε κύριε ni-me πως η επιβεβαιωμένη ηπατοτοξικότητα σε έναν αρουραίο είναι ασύνδετη με την πιθανότατη ηπατοτοξικότητα και σε άνθρωπο παρά περιμένετε κλινική και θανατηφόρα έρευνα παρότι η ουσία «κόπηκε» προ-κλινικά για να αποκλείσετε την χρήση από ανθρώπους, ε τότε είτε δεν είστε γιατρός είτε είστε ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ!!!

– Αν κριτήριο ανηθικότητας μια ιατρικής πράξης είναι α)να μην είναι αναγκαία και β) να είναι δυνητικά επικίνδυνη, τότε γιατί οι επεμβάσεις της αισθητικής χειρουργικής δεν θεωρούνται ανήθικες;

Εξαρτάται τι κρίνεται ως αναγκαίο… Γιατί ούτε και τα δύο χέρια είναι «αναγκαία» για να ζει κανείς… Στην σύγχρονη ιατρική, μεγάλη σημασία έχει η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ και όχι απλά η επιβίωση του ασθενή. Έτσι η αισθητική χειρουργική έχει τον ρόλο της χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν γίνονται καταχρήσεις αυτής της αντίληψης με σοβαρές δυνητικές συνέπειες για τους ασθενείς και στόχο τον πλουτισμό μερικών επίορκων γιατρών. Ας μην τσουβαλιάζουμε όμως έναν ολόκληρο κλάδο της ιατρικής και να τον συγκρίνουμε με το doping!