Εκείνο το τσίρκο που το λέγανε Italia

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία με την λίγο-πολύ αναμενόμενη νίκη του Berlusconi αλλά και το «σοκ» του ολέθρου της παραδοσιακής και άκρας αριστεράς («Αριστερά Ουράνιο Τόξο» – Sinistra Arcobaleno) που έμεινε εκτός βουλής συζητήθηκαν και συζητιούνται ακόμα πολύ και στην Ελλάδα. Διαβάζω λοιπόν τόσο σε έντυπες εφημερίδες όσο και σε blog ή ακόμα και ακούω πολιτικούς εντός και εκτός βουλής να κάνουν αναλύσεις, προσομοιώσεις και συγκρίσεις με την ελληνική πολιτική σκηνή που είναι εντελώς άκυρες.

Εδώ λοιπόν συγκαταλέγω και διορθώνω – πάντα κατά την δικιά μου άποψη ως ανθρώπου που ζούσε την όλη φάση από κοντά μέχρι πριν κανά μήνα – τις πιο χοντρές «πατάτες» που εκτοξεύθηκαν.

1. Οι τελευταίες εκλογές στην Ιταλία έδειξαν αναστροφή του σκηνικού και περάσαμε σε ενίσχυση του δικομματισμού σε ένα ιστορικά πολυκομματικό περιβάλλον. Τρίχες κατσαρές! Το πολιτικό σκηνικό αλλά και η ίδια η λαϊκή βάση είναι καθαρά «διχοτομημένο» εδώ και ποολλλααααά χρόνια. Από και καλά «διπολισμό» περάσαμε σε τεχνητό δικομματισμό. Και λέω τεχνητό γιατί δεν έγινε καμία ουσιαστική διεργασία σύγκλισης των αρχικών κομμάτων για την δημιουργία των 2 νέων παρά απλά οι δύο συμμαχίες αυτοβαφτίστηκαν κόμματα συμπεριλαμβάνοντας ολόκληρα τα παλιά συστατικά σαν «ρεύματα» που μάλιστα διατήρησαν στο ακέραιο τους δικούς τους μεμονομένους κομματικούς μηχανισμούς!! Δηλαδή τι να μας πει το Partito Democratico όταν οι τοπικές οργανώσεις των DS είχαν κρατήσει μέχρι το έμβλημα έξω από την πόρτα έχοντας ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο; Όσο για το «κόμμα του λαού της ελευθερίας» του Μπερλούσκα… ε, εκεί είναι απλά να βάζεις τα γέλια. Ακόμα κι αν προσπεράσεις τα γραφεία της «ανύπαρκτης» πλέον Alleanza Nazionale, είναι κομμάτι δύσκολο να καταλάβεις τι σκατά κομματική συνοχή μπορεί να έχουν μεταξύ τους Βόρρειοι αυτονομηστές, Νότιοι αυτονομηστές (ναι, μαζέψανε και αυτούς!!!!), τύποι που «δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι κακό να σε λένε φασίστα» και θιασώτες του «φιλελευθερισμού» αν και στην ουσία οι περισσότεροι γουστάρουν απλά το προσωπικό βόλεμα των εταιριών τους. «Άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς» λέμε εδώ στο ελλάντα για αυτή την φάση…

2. Το Δημοκρατικό Κόμμα (Partito Democratico – PD) του Walter Veltroni είναι ένας κεντροαριστερός σχηματισμός. Αρχίδια μάντορλες που λέμε κι εμείς οι λαϊκοί τύποι… 😛 Μπορεί μέσα στον σχηματισμό αυτό να εμπεριέχονται οι DS (Democratici della Sinistra) – οι οποίοι κιόλας μη φανταστείτε πως είναι τίποτα αριστεράρες βαμμένοι παρά πιάνουν από την αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ μέχρι την Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ με ελληνικά δεδομένα – αλλά αυτό είναι το αριστερότερο κομμάτι του PD, ενώ άμα δεις και τα δεξιότερα θα πάθεις ολίγον λουμπάγκο. Γιατί περιέχει και κάτι θρησκο-γκαγκά τύπους της πρώην Μαργαρίτας που είναι σκέτα τσιράκια του Γερμαναρά (ναι, αυτού του …μη πω καμιά κουβέντα τώρα… που πήγε τσάρκα στις ΗΠΑ) και με οικονομικές αντιλήψεις κεντροδεξιάς. Μπορεί αυτοί να είναι λιγότεροι σαν «ψηφαλάκια» που λέει και ο Καφετζόπουλος αλλά όποιος έχει ζήσει Ιταλία ξέρει πως μπορούν να ανοίξουν (ή να κλείσουν αντιστοίχως τα συμφέροντα) πολλές και σοβαρές Πόρτες. Αν αποφασίσουν λοιπόν αυτοί πως κάτι δεν πρέπει να γίνει, ε, όσο και να σκούζουν οι DS, ΔΕΝ θα γίνει… Το είδαμε το έργο ήδη με το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης που έγινε γαργάρα, την μη αλλαγή του πλέον συντηρητικού νόμου σε ολόκληρη την ευρώπη για την έρευνα σε (και πιθανόν θεραπεία με) βλαστοκύτταρα, με το θέμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης (που τελεί στην «δημοκρατική και ευρωπαϊκή» τάχαμου Ιταλία υπό πογκρόμ). Αυτές ακριβώς τις αντιφάσεις μεταξύ προοδευτικών κεντροαριστερών και των θρησκογκαγκά συμμάχων τους στο PD εκμεταλεύτηκε ο Μπερλούσκας και η πληθώρα ΜΜΕ που διαθέτει, φέρνοντας τεχνιέντως στο προσκήνιο ψευδοδιλήμματα και δήθεν σκάνδαλα για τις εκτρώσεις, ώστε να τονιστούν στους ψηφοφόρους οι εμπειρίες ακυβερνησίας και κοκορομαχιάς που χαρακτήρισαν την κυβέρνηση Prodi και να πέσει στο κενό ο ισχυρισμός του PD πως «τώρα που ξεφορτωθήκανε τους ακροαριστερούς δεν θα ξαναγίνουν τέτοια σκηνικά». Γιατί οι μαλάκες τσίμπησαν και έγινε της Κορέας μεταξύ τους 2 μήνες πριν τις εκλογές… Ε, ποιος θα κάτσει να τους ψηφίσει μετά;

3. Το «Κόμμα του Λαού της Ελευθερίας» είναι κεντροδεξιό. Καλή μπούρδα κι αυτή. Καταρχήν το «κόμμα» αυτό δεν είναι καν αμιγώς κόμμα (βλέπε παραπάνω). Ύστερα, έχουν και αυτοί μέσα τους δικούς τους θρησκογκαγκά, κάτι εθνικιστές και ξενόφοβους, κάτι φασιστο-αναπολούντες, αυτονομιστές και δεν συμμαζεύεται… Φυσικά, σε προεκλογικά πάνελ, όταν οι του Veltroni απευθύνονταν στους αντιπάλους τους ως «κεντροδεξιά», ως αντιδιαστολή με την δικιά τους, δήθεν, «κεντροαριστερά», γινόταν το έλα να δείς. Οι και καλά κεντροδεξιοι σκούζανε πως δεν είναι δεξιοί αλλά καθαρό ΚΕΝΤΡΟ! Μιλάμε για απίστευτα σουρεάλ σκηνικό, τύπος της λέγκας του Βορρά (αυτονομιστής και δηλωμένος ρατσιστής με υπόνοιες αντισημιτισμού) να «σκίζεται» να αποδείξει πως δεν είναι κεντροδεξιός παρά κεντρώος καθαρόαιμος. ΕΛΕΟΣ ΡΕ!!! Τελικά ο μόνος τομέας που θα επιδείξουν κεντροδεξιό πρόσωπο θα είναι η οικονομία, γιατί στα άλλα θα τους πάρει ο διάολος τους μακαρονάδες.

4. Η κομουνιστική και άκρα αριστερά του Ουράνιου Τόξου «τιμωρήθηκε» από τον λαό γιατί συνεργάστηκε με την ουσιαστικά κεντροδεξιά και αντιλαϊκή κυβέρνηση Prodi. Χαχαχαχαχαχα! Εδώ γελάμε! Ο Φαουστούλης και οι δικοί του πήραν τον πούλο ακριβώς επειδή ΔΕΝ συνεργαστήκανε. Η κυβέρνηση Prodi έχασε την λαϊκή υποστήριξη όχι για τα μέτρα της αλλά για το καραγκιοζιλίκι της. Και τα σπασμένα τα πλήρωσαν πιο πολύ αυτοί που εμφανίστηκαν σαν οι πρωτομάστορες στην παγίδευσή της στην απραξία, την ακυβερνησία και τέλος την ανυποληψία. Γιατί πρέπει να είναι πραγματικά μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο να προσπαθεί ο πρωθυπουργός να συμφωνήσει με τους κοινοβουλευτικούς συμμάχους τον προϋπολογισμό και στην πορεία διαμαρτυρίας της ΓΣΕΕ επί ευκαιρίας να είναι στην πρώτη γραμμή και να κρατάνε το πανώ (κατά της κυβέρνησης) ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΥΠΟΥΡΓΟΙ!!! Οι οποίοι μάλιστα δεν ιδρώσαν καν για το αν θα παραμείνουν στις καρέκλες τους, αφού ο καημένος ο Ρομάνο τους είχε απόλυτη ανάγκη για την πλειοψηφία… Να βγαίνει ο πρωθυπουργός να ανακοινώσει μέτρα το πρωί και μέχρι το βράδυ να υπάρχουν 4 υπουργοί υπέρ, 3 εναντίον, κάποιοι «no comment» και να έχουν βριστεί μεταξύ τους. Έχετε δει πολλούς υπουργούς να βάλλουν από την τηλεόραση κατά της κυβέρνησης που συμμετέχουν γιατί λέει λειτουργεί «ταξικά και καπιταλιστικά»; Μπορεί τελικά η κυβέρνηση να έπεσε τυπικά από την παραίτηση του κεντροδεξιού Mastella εν όψει του σκανδάλου που έβρισκε τον ίδιο και την γυναίκα του ποινικά διωκόμενους για διαφθορά, ρουσφέτια και δωροδοκίες, αλλά είχε καιρό πριν παραλύσει και χάσει το παιχνίδι για τις επόμενες εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνονταν. Η παραδοσιακή και κουμουνιστική αριστερά της Ιταλίας τιμωρήθηκε εκλογικά από τους ψηφοφόρους γιατί εμφανίστηκε ανώριμη να κυβερνήσει, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, απομονωμένη σε έναν αντιπολιτευτικό ρόλο και λόγο που καθιστά την αντίδραση αυτοσκοπό.

5. Ο Berlusconi και/ή συνεργάτες του έχουν στενές σχέσεις και/ή συνεργασία με τις διάφορες μαφιόζικες οργανώσεις που λιμαίνονται τον ιταλικό νότο (και όχι μόνο). Αυτό βέβαια δεν είναι «καθαρό ψέμα». Είναι απλά μισή (για να μην πω ένα πέμπτο) αλήθεια! Όποιος έχει ασχολειθεί έστω ξώφαλτσα με την πολιτική σε οποιοδήποτε επίπεδο στον ιταλικό νότο, ξέρει πως τα «καλά παιδιά» βρίσκονται παντού. Το ότι έχει κάποιος κάρτα μέλους της Rifondazione Comunista δεν αποκλείει την συμμετοχή του και σε «άλλους» μηχανισμούς. Η τελευταία «βόμβα» πολιτικής ανάμιξης της Camorra (της οργάνωσης της Νάπολης και της Καμπάνιας στο σύνολό της) αφορούσε την χρηματοδότηση και παρασκηνιακή προεκλογική εκστρατεία υπέρ συγκεκριμένου δημοτικού συμβούλου σ’ ένα από τα πιο «παραδοσιακά», κακόφημα, υποβαθμισμένα, επικίνδυνα και ελεγχόμενα από το οργανωμένο έγκλημα δημοτικά διαμερίσματα της πόλης (Rione Sanità). Σε ποιον σχηματισμό ανήκε ο υποψήφιος; Μα φυσικά στους Verdi (οικολόγους – πράσινους)!!!! Σε μια πόλη που το οργανωμένο έγκλημα έχει στήσει παζάρι παράνομων χωματερών όπου και τοποθετεί οτιδήποτε πιο τοξικό και επικίνδυνο παράγει η μισή ευρώπη με τζίρο δισεκκατομυρίων, η ίδια αυτή εγκληματική οργάνωση «σπρώχνει» στην πολιτική καταξίωση έναν οικολόγο! Γιατί άραγε; Μήπως δεν θα ζήταγε ανταλλάγματα αργότερα; Μόνο κάποιος παντελώς ηλίθιος δεν θα καταλάβαινε πώς και γιατί εμφανίστηκαν κάποιοι όψιμοι υποστηρικτές της οικολογικής του ρητορίας μέσα από την εγκληματική καρδιά της πόλης. Κι αν ήταν τόσο ηλίθιος δεν θα είχε φτάσει ως εκεί ώστε να χρειάζεται «ψηφαλάκια». Επίσης, το ποια συμφέροντα και πώς εξυπηρετήθηκαν με τον όλο σκουπιδοχαμό που έγινε στην Νάπολη στις αρχές του έτους είναι ένα ολόκληρο σεντόνι από μόνο του – αρκεί να πούμε μόνο πως δεν ήταν όλες οι διαδηλώσεις από «αθώους αγανακτισμένους πολίτες», πως υπήρξε προεργασία μηνών για την δημιουργία «αίσθησης κρίσης» με αύξηση της εγκληματικότητας σε γειτονιές πρώην άβατα κλπ. Ας αφήσουμε λοιπόν τις ρομαντικές ωραιοποιήσεις που θέλουν τους «αντιμπεριαλιστές» κόντρα στους – κατά πολύ σκληρότερους του κράτους – «κρυφούς» δυνάστες του ιταλικού λαού. Ούτε καν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες του ’70-’80 δεν τόλμησαν να κοντράρουν τα «καλά παιδιά» παρά μάλιστα συνεργάστηκαν με την Camorra εξαγοράζοντας οπλισμό για «εξυπερετήσεις» στην Νάπολη όσο «απελευθέρωναν» τον πλούσιο Βορρά από το «αστικό καπιταλιστικό κράτος». Οι δολοφονίες και απαγωγές που διέπραξαν οι BR στην Νάπολη στους μήνες μετά τον καταστροφικό σεισμό του 80 άνοιξαν τον δρόμο για την ανάληψη του πλήρη ελέγχου από την Camorra της ανέγερσης των νέων εργατικών κατοικιών στο Secondigliano για την στέγαση των σεισμόπληκτων. Τα επόμενα χρόνια η περιοχή θα μετατρεπόταν σ’ ένα πλήρως ελεύθερο γκέτο διακίνησης ναρκωτικών και όπλων που θα άπλωνε τα πλοκάμια του ακόμα και σε άλλες χώρες της ευρώπης και που συνεχίζει να «παράγει» ακόμα και τώρα πλήθος νεκρών από τον εμφύλιο ανάμεσα στα «μεγαλοστελέχη» του. Αν ποτέ ψωνίσατε κόκα στην Barcelona, μάλλον προϊον των scisionisti (αποσχισθέντες από το clan Di Lauro) της εν λόγω περιοχής ήταν! 😉 Τα περί «δεξιών μαφιόζων» και «αριστερών αντι-μαφιόζων» τα ακούω λοιπόν βερεσέ! Μοναδικό πολιτικό «μπλοκ» που έχει σχέσεις ειλικρινούς μίσους με τους μαφιόζους και δη τους camorristi είναι (όσο κι αν δεν «βολεύει» να το λέμε) οι φασίστες-αναπολούντες τον Duce. Κι αυτό διότι στο τέλος του Β’ παγκοσμίου οι αμερικάνοι αποβιβάσανε μαφιόζους στην νότια ιταλία (π.χ. τον Λάκυ Λουτσιάνο στην Νάπολη) ώστε να στηριχθεί η απόβασή τους σε μια λαική βάση που είτε θα τους υποστήριζε είτε θα έμενε αμέτοχη με αντάλλαγμα την ανοχή των στρατευμάτων στην αναδιάρθρωση και αναβίωση της μαφίας. Βέβαια αυτή η «άκρη» δεν έμεινε ανεκμετάλευτη και αργότερα, όταν χρησιμοποιήθηκε για να στήσει πογκρόμ κουμουνιστών στην ύπαιθρο του νότου ενώ το «δημοκρατικότατο» ιταλικό κράτος παρέμενε αμέτοχο ως πόντιος πιλάτος.

Advertisements

6 comments

  1. Abravanel thnx!
    Φοβάμαι πως θα σε δυσαρεστήσω, αλλά δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο κείμενο για την επιτυχία του Μπερλούσκα (υποθέτω εννοείς γενικότερα, όχι μόνο της τωρινής του εκλογικής νίκης). Ούτε, ακόμα χειρότερα, μια σειρά από «βαρβάτα» λινκς για την απόδειξη των λεγομένων μου. Είναι απλώς εμπειρίες ζωής.
    Κάποια στιγμή, φαντάζομαι ο Σίλβιο θα μας προσφέρει αρκετές ευκαιρίες και πάλι για να του τα «ψάλουμε», θα ασχοληθώ με αυτόν τον τύπο και το γιατί είναι επικίνδυνος πέρα από αστείος (συμπίπτουν πάντως οι λόγοι με αυτούς της επιτυχίας του).

  2. Κοίτα, εγώ για τους υπόλοιπους πραγματικά δε ξέρω και με αυτή την έννοια ήταν και ενδιαφέροντα τα όσα είπες.

    Για την «κομμουνιστική» & άκρα αριστερά όμως που λες: Ναι, αό τη στιγμή που δεχθηκε και συμμετείχε σε μια κυβέρνηση με μια συγκεκριμμένη πολιτική, σαφώς και ήταν καραγκιοζιλίκι ο τρόπος που συμπεριφέρονταν. είχα δει και σε μια συγκέντρωση που ένα πανώ έγραφε «αυτή η κυβέρνηση είναι σκατά, αλλά είναι η δική μας κυβέρνηση». Ε, δε γίνονται αυτά. Αν είναι σκατά και δε σου αρέσουν, μη τα τρως ρε μάγκα!

    Οπότε αν απομονώσεις αυτές τις εκλογές, ναι, πιθανόν να έχασε και από αυτή τη συμπεριφορά.

    Όσους όμως μας ενδιαφέρει η «κομμουνιστική» αριστερά της Ιταλίας δεν απομονώνουμε τις εκλογές αυτές. Διαχρονικά το κοιτάς και λες τί επιλογές έχουν κάνει και πού οδηγήθηκαν. Και δεν είναι τόσο στο εκλογικό ποσοστό, όσο στο τί κύρος έχουν στα μάτια των εργαζομένων της Ιταλίας.

  3. Εννοείς οτι έχουν υψηλό ή χαμηλό κύρος;

    Από αυτά που διάβασα η αριστερά υποστηρίχθηκε κυρίως από δημοσίους υπαλλήλους και διανοούμενους ενώ η δεξιά από νέους, ελεύθερους επαγγελματίες και χαμηλομισθωτούς γενικά. Οι βιομηχανικοί εργάτες μάλλον μοιράζονται αλλά το σημαντικό είναι οτι «οι φτωχοί» ψήφιζαν και ψηφίζουν μπερλουσκονι.

  4. Επιτέλους και μια «κανονική» ανάλυση για την Ιταλία. (είμαι..φαν του θέματος, καθώς πίστευα και πιστεύω ότι στην Ιταλία, στη θεωρία τουλάχιστον, το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης ήταν υψηλό. Τα κείμενα που βλέπει κανείς σε μπλογκ κλπ. είναι τουλάχιστον αξιπρόσεκτα. Με προβλημάτιζε πάντως αυτή η ιστορία της μαφίας και όσα γράφεις βοήθησαν αρκετά..).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s