Θεωρίες και κόκκιν’ άλογα…

Στον φιλικό μου κύκλο βρίσκεται, ανάμεσα σε άλλους, κι ένα οργανωμένο μέλος του ΚΚΕ (όπως και δύο ακροδεξιοί με «πατέντα» – δεν είναι αυτό το θέμα μας) και τον τελευταίο καιρό λόγω και της φορτωμένης πολιτικής ειδησεογραφίας ο καφές συχνά – πυκνά καταλήγει σε πολιτική κουβέντα και αντιπαράθεση ιδεών.

Μια χαρά όλα αυτά θα μου πείς, αλλά σε μερικές φάσεις κουφαίνομαι πραγματικά από το εξωπραγματικό των θέσεων του φιλαράκου… Επειδή πάλι ετοιμάζομαι να γράψω σεντόνι, θα προσπαθήσω όσο το δυνατόν συντομότερα να αναφέρω τα «διαμάντια» αυτών των θέσεων. Έχουμε λοιπόν (in no particular order):

  • Οι κινήσεις από την βάση (grass roots κατά το διεθνές τους) για την προστασία των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων (σ.σ. με αφορμή την συζήτηση για μια πιθανολογούμενη σύσταση βάσης δεδομένων DNA από τις αστυνομικές αρχές και τις αντιδράσεις μιας τέτοιας πρότασης) είναι «τουφεκιές στον αέρα» αν δεν είναι «βαθιά πολιτικοποιημένες» και δεν στοχεύουν στην ριζική αιτία του προβλήματος και δη στο οικονομικό σύστημα και την εξουσία του κεφαλαίου. Ομολογώ πως είναι η πιο καλοδουλεμένη (και άρα μάλλον «προ-τηγανισμένη») δικαιολογία για το ΚΑΠΕΛΩΜΑ που άκουσα ποτέ! Ο φίλος πάντως δυσκολεύτηκε αρκετά να υπεκφύγει με διαφόρων λογιών «εξαρτάται» αν θα συνυπέγραφε ένα petition ενάντια στο DNA database μαζί με π.χ. την φιλελεύθερη συμμαχία αφού σίγουρα διαφωνούν για την «ρίζα του κακού» και επομένως η «ποθητή πολιτικοποίηση» θα ήταν δυνατή μόνο σε δευτερογενείς ανεξάρτητες του petition κινήσεις.
  • Ο ορισμός των ορίων της ατομικής ελευθερίας ως το σημείο που αρχίζει να καταπατά τα όρια της ελευθερίας του άλλου είναι «απαράδεκτος, επιδέχεται ερμηνείας και προωθεί την σύγκρουση ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες» . Αντίθετα, ορθότερος ορισμός είναι «να ξέρεις αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει για το κοινωνικό ώφελος».  Να το μεταφέρουμε σε ένα – ακραίο χάριν ευκρίνειας – πρακτικό παράδειγμα; Ελευθερία είναι να ΜΗΝ βάψεις σιέλ τους τοίχους σου παρά ΜΩΒ γιατί αυτό έχει μείνει «στοκ» ενώ το σιέλ θα πρέπει να παραχθεί ex novo σπαταλόντας παραγωγικές δυνάμεις και πόρους και επιβαρύνοντας το περιβάλλον. Ήξερα πως υπάρχουν μαρξιστές-λενινιστές, τροτσκιστές, ακόμα και μαοιστές σαν ρεύματα στον ευρύτερο χώρο της κομμουνιστικής αριστεράς αλλά κρύφο-ΣΤΑΛΙΝΙΣΤΕΣ μου ήρθε κάπως ρε παιδιά!
  • Το ΚΚΕ δεν οραματίζεται την κατάκτηση εκλογικής πλειοψηφίας που θα το οδηγήσει στην κυβέρνηση ώστε να επιχειρήσει το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα καθότι αυτή η νίκη θα έχει επιτευχθεί μέσα από την σημερινή «αστική δημοκρατία» που προστατεύει το κεφάλαιο και τους προνομιούχους και που θα πρέπει να αντικατασταθεί (!!!) από μια  πιο φιλοεργατική οργανωτική δομή με «π.χ. τοπικές επιτροπές κτλ.» Τώρα αυτό σαν τα σοβιέτ δεν σας ακούγεται; Σε επόμενη και επίμονη ερώτησή μου αν αυτό τελικά σημαίνει πως θα σηκώσουνε τα όπλα για να καταλύσουν την αστική δημοκρατία η απάντηση ήταν πως δεν θα χρειαστεί παρά «θα τα σηκώσουν πρώτοι οι προνομιούχοι, που δεν θα επιτρέψουν στον λαό να πάρει στα χέρια του την εξουσία όταν οι συνθήκες θα έχουν ωριμάσει». Είναι να μην μένει κανείς μαλάκας;!! Στην ελλάδα του 2008 κάποιοι ονειρεύονται επαναστάσεις, κατάλυση του συντάγματος και και βίαιη σύγκρουση με τους «κοινωνικούς / ταξικούς αντιπάλους» τους… ΕΛΕΟΣ ΡΕ!!!

Άκουσα και διάφορα άλλα λιγότερο ή περισσότερο «χοντρά» αλλά που κάπως «κουμπώνουν» με το αναμενώμενο (τουλάχιστον για μένα) προφίλ ενός κοινοβουλευτικού κομμουνιστικού κόμματος που μάλιστα σε πρόσφατες εκλογές κατέλαβε την 3η θέση. Τώρα, μιας και είναι «της μόδας» τα δια χρώματος αυτοπροσδιοριζόμενα blog, θα ήθελα κάποιες επεξηγήσεις από κάποιο «κόκκινο» τέτοιο. Τα άνωθεν υπέροχα εκφράζουν τις πεποιθήσεις και τους στόχους του κόμματος ή έστω μιας φράξιας εντός αυτού ή είναι το ατομικό «επαναστατικό παραλήρημα»  του φιλαράκου μου; Επίσης, αν ισχύει το πρώτο, γιατί αυτή η πολιτική ατζέντα παραμένη κρυφή ή τέλος πάντων επιμελώς συγκαλυμένη και αποσιωπούμενη, αφού δεν έχω ακούσει ποτέ την κ. Παπαρήγα ή άλλους βουλευτές του ΚΚΕ να μας τα κάνουν τόσο «λιανά» στην Βουλή;

Advertisements

3 comments

  1. [Πσσσσ! Και γαμώ τα ποστ!]
    Η αντίδραση σε οποιαδήποτε μορφή καταπάτησης δικαιωμάτων πρέπει όντως να στρέφεται εναντίον της αιτίας που προκαλεί αυτή την καταπάτηση. Το να αντιδράς γενικώς, σαν παιδάκι που του πήραν το γλυφιτζούρι, επειδή πιστεύεις ότι έχεις δίκιο, είναι σαν να δίνεις θεραπεία χωρίς να κάνεις διάγνωση. Και μάλιστα θεραπεία τύπου «φύγε κακιά αρρώστεια γιατί είναι άδικο και απάνθρωπο να αρρωσταίνουν οι άνθρωποι».
    Βέβαια, στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων δεν μπορείς να διεκδικείς την ιδιοκτησία της αλήθειας, γιατί δεν έχεις την πολυτέλεια του πειράματος. Παρόλα αυτά, ας σκεφτούμε τουλάχιστον όσο ορθολογικά μπορούμε. Ας συζητήσουμε πάνω στις αιτίες και όχι στη βάση μιας αφηρημένης αίσθησης του δικαίου. Κάποια ιστορικά εμπειρικά δεδομένα υπάρχουν. Όπως το γεγονός ότι σε όλη την ιστορία του καπιταλισμού υπάρχουν πόλεμοι, οικολογική καταστροφή και καταπατήσεις ανθρωπίνων, εργασιακών, δημοκρατικών δικαιωμάτων – και στις αναπτυγμένες χώρες. Όπως επίσης και το γεγονός ότι κινήσεις και οργανώσεις που δεν στρέφονται εναντίον του καπιταλισμού, αλλά εναντίον της καταπάτησης των δικαιωμάτων γενικώς, δεν έχουν πετύχει να αναστρέψουν την κατάσταση. Και, στην τελική, δεν καταλαβαίνω γιατί κουφαίνεσαι από το εξωπραγματικό τη ιδέας της επανάστασης και όχι από από το εξωπραγματικό της ιδέας ότι μπορεί ένα κοινωνικοοικομικό σύστημα θεμελιωμένο στην επιδίωξη του πλούτου και της εξουσίας να εξανθρωπιστεί. Και η κουτσή Μαρία πλέον ξέρει ότι η σύγκρουση συμφερόντων διαμορφώνει την κατάσταση και όχι οι προθέσεις.
    Από την άλλη είναι λάθος να λες όχι στους αγώνες που δεν έχουν σούπερ πολιτικό βάθος και επαναστατικό περιεχόμενο. Γιατί ο κόσμος που αγωνίζεται δεν περιμένει ούτε κανένα σωτήρα, ούτε κάποιον προφήτη-κάτοχο της αλήθειας να του πει τι πρέπει να διεκδικεί. Ας πει λοιπόν ο καθένας την άποψή του στο πλαίσιο του κοινού αγώνα και… ιδού η ρόδος!
    Ελευθερία: μεγάλο θέμα. Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι η ελευθερία είναι ζήτημα υλικό, όχι ηθικό. Έχει να κάνει με τον αν έχεις τη δυνατότητα και τα μέσα να αναπτύσσεις την προσωπικότητά σου χωρίς όρια. Με άλλα λόγια, δε σημαίνει τίποτα να έχει ένας τυφλός το δικαίωμα να πάει σινεμά, εφόσον δεν βλέπει. Στην κοινωνία, όσο κατεβαίνεις την ταξική κλίμακα, τόσο χάνεις την ελευθερία σου, όσο και αν την έχεις τυπικά κατοχυρωμένη.

    ΥΓ. ΔΕΝ είμαι ΚΚΕ και ΔΕΝ είμαι κόκκινο μπλογκ. Το κέφι μου κάνω εδώ μέσα, όχι προπαγάνδα. Τώρα, αν είμαι μαρξιστής, σ’ όποιον αρέσει. 🙂

  2. «[Πσσσσ! Και γαμώ τα ποστ!]»
    Στέλιο χαίρομαι που σου άρεσε! 😛

    Για να μιλήσουμε και λίγο ιατρικά (επαγγελματική συνήθεια, τι να κάνουμε), το θέμα είναι πως δεν συμφωνούν όλοι στην ίδια αιτιολογία και άρα και ριζική θεραπεία της νόσου. Αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί εμποδίζει την συμφωνία ΕΣΤΩ στην συμπτωματική θεραπεία που μπορεί να είναι εξίσου σημαντική, ακόμα και, για κάποιους, μοναδική επιλογή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s